De erfenis van Easterlings en Southrons in The Lord of the Rings

In de ban van de Ring is in veel opzichten de ruggengraat van het moderne fantasy-genre, van het geheel van D&D tot de middeleeuwse fantasy-esthetiek. Inderdaad, In de ban van de Ring overstijgt nog steeds veel moderne, hoge fantasie. LOTR' s aanklachten tegen de industrialisatie Oorlog, apathie en wanhoop weerklinken vandaag de dag diep.

kozel donker bier

Doen alsof geliefde verhalen perfect zijn, bewijst hen echter een slechte dienst. Alle media zijn gebrekkig, en de gebreken in de media zijn even invloedrijk en geliefd In de ban van de Ring hebben een enorme impact door middel van speculatieve fictie, en zelfs door het vertellen van verhalen als geheel. Het is door deze lens waar we naar moeten kijken In de ban van de Ring en onderscheid het racisme in de presentatie van de Easterlings en Southrons. Het erkennen van de onvolkomenheden van Tolkien is een grote stap in de richting van meer aandacht voor problemen op het gebied van diversiteit die tot op de dag van vandaag in speculatieve fictie blijven bestaan.

De Southrons en Easterlings worden ontmenselijkt in LOTR

De Easterlings in Lord of the Rings hadden een Nazgul-koning

Het inherente racisme van de orks en goblins, en zelfs het bestaan ​​van ‘slechte’ rassen in de fantasie, is goed gedocumenteerd. De lange erfenis van het hebben van schurken is echter gebaseerd op Volkeren en culturen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten is net zo verraderlijk. In In de ban van de Ring , leren lezers nooit de namen die de Southrons (door de mannen van Westernesse Haradrim genoemd) en de Oosterlingen zichzelf noemen. Alle informatie die de lezers over deze legers te weten komen, zijn de namen die de mensen in het Westen ze noemen, hun lange alliantie met Sauron en enkele van hun fysieke beschrijvingen. Dit ontmenselijkt de hele groep mensen.

Meerdere keren in het verhaal van In de ban van de Ring , auteur J.R.R. Tolkien gebruikt beschrijvingen die doen denken aan raciale karikaturen om deze karakters te beschrijven. Al bij de Steigerende Pony in Bree, Tolkien beschrijft een naamloze slechterik als ‘een met scheelziende, slecht begunstigde kerel’ uit het Oosten. Tolkien gebruikt vaak woorden als ‘donker’ en ‘wreed’ om zijn Haradrim-personages weer te geven. In de Slag om de Pelennor Fields schrijft Tolkien, terwijl hij de vijandelijke versterkingen beschrijft: “zwarte mannen lijken op halftrollen met witte ogen en rode tongen.” Dit gaat niet eens in op de manieren waarop, in In de ban van de Ring, het concept van het Westen is gecentreerd als een onveranderlijk goed.

Dit wordt nog verergerd door de manier waarop Tolkien de nederlaag van de Pelennor Fields behandelt. In twee paragrafen beschrijft Tolkien de manier waarop de legers van Sauron op de vlucht werden gebracht, zo erg zelfs dat “naar het land van de Haradrim slechts een verhaal van ver kwam: een gerucht over de toorn en terreur van Gondor.” Voor een boek zo gefocust op de verschrikkingen van de oorlog – voor een verhaal dat keer op keer draait om barmhartigheid als iets goeds – is deze decimering ronduit schokkend. Er zit een ongevoeligheid in die de plaats van de Easterlings en Southrons in het verhaal versterkt – als kanonnenvoer, vijanden om tegen te vechten waarvan wordt aangenomen dat ze gemakkelijk te rouwen zijn. Er wordt inderdaad meer tijd voor rouw gegeven aan de naamloze portier van Gondor die Beregond vermoordt in zijn poging Faramir te redden.

Ghân-buri-Ghân en de Púkel-mannen tonen de tekortkomingen van LOTR

Is De Silmarillion het lezen waard?

De enige andere niet-eurocentrische cultuurgroep die wordt afgebeeld In de ban van de Ring is een groep genaamd ‘de Wilde Mannen’, die ook geen naam hebben, behalve wat de Rohirrim ze noemen. Er is weinig bekend over de Wilde Mannen, behalve dat ze de Púkel-mannen van weleer vóór de paden van de doden hebben geschapen en dat ze de Rohirrim helpen de spionnen van Mordor te ontwijken. tijdens het rijden om Gondor te helpen . Ghân-buri-Ghân is de vertegenwoordiger van deze groep mensen die Thoden aanspreekt tijdens de rit van de Rohirrim.

Maar ook al helpt deze groep de helden van het verhaal technisch gezien detectie te vermijden, ze spelen nog steeds in op inheemse stereotypen. Ze krijgen niet de rijke geschiedenis en cultuur die een groot deel van de rest van Tolkiens Midden-aarde bepalen. Ghân-buri-Ghân wordt beschreven als 'kortbenig en dikke armen, dik en stomp, en alleen gekleed met gras om zijn middel.' Hij spreekt de gebruikelijke toespraak op een “haastige manier” met “lompe woorden” erin gemengd. Ze helpen de Rohirrim-strijd niet en worden canoniek nooit meer gezien. Niet bepaald het toppunt van representatie.

Problematische afbeeldingen in LOTR: van boek tot scherm

De wapens en uitrusting van Lord of the Rings waren geen fictie

De ontwerpkeuzes in Die van Peter Jackson In de ban van de Ring films propageren problemen van racisme in de afbeeldingen van de orcs, Haradrim en Easterlings in het algemene verhaal. Van het casten van een van de weinige niet-blanke leden van de cast, de Māori-acteur Lawrence Makoare, voor Lurtz de orc en de Heksenkoning van Angmar, tot de algemene manieren waarop de enige personages met een donkere huidskleur als schurken worden afgeschilderd, In de ban van de Ring films verspillen een kans om Tolkiens nalatenschap opnieuw vorm te geven. Ghân-buri-Ghân, de Wilde Mannen, en de manieren waarop zij de Rohirrim helpen, zijn volledig uit de film verwijderd.

De afbeeldingen van de Easterlings en Southrons in de films ook verergeren de problemen die in het boek voorkomen . De Slag om Pelennor Fields wordt verheerlijkt De terugkomst van de koning , met lange sequenties gewijd aan de verwijdering van Mûmakil en hun torens, die het publiek laten zien hoe cool en bekwaam de helden zijn. In deze reeksen zijn de Easterlings en Southrons letterlijk kanonnenvoer, wier dood bedoeld is om de bekwaamheid van de helden te ondersteunen. Bovendien verwijzen de ontwerpen van de Haradrim in de films rechtstreeks naar culturen uit het Midden-Oosten. Gecombineerd met de verder geheel witte cast van helden in In de ban van de Ring , komt de ontmenselijking van echte cultuurgroepen door hun fantasie-echo's ook in de film voor.

De erfenis van racisme in The Lord of the Rings en andere films

Wat is Mithril in Lord of the Rings?

De manieren waarop de Easterlings, Southrons en Wild Men worden gepresenteerd In de ban van de Ring hebben tot op de dag van vandaag nog steeds een enorme impact op de fantasie, en zelfs op alle speculatieve fictie. Van de inheemse codering van de Tusken Raiders binnen Star Wars naar het moeras van schurken uit het Midden-Oosten Iron Man, Taken, Kuifje , enz., tot de volledige afwezigheid van niet-Europese instellingen in IP's zoals Baldur's Gate, The Witcher en Dragon Age: Origins , In de ban van de Ring schetst een blauwdruk van speculatieve fictie en fantasie waarin blanke, op Europa gebaseerde culturen de norm zijn. Door mensen van kleur in fantasieverhalen te degraderen naar zeer specifieke rollen: gemeen, onkenbaar of verdwenen, worden echte groepen mensen ontmenselijkt. Bij de inherent politieke daad van het vertellen van verhalen moet iedereen bedenken wie de helden of de schurken zijn.

De afgelopen jaren heeft er een uitbreiding plaatsgevonden vanuit het eurocentrische systeem fantasiewerelden die Tolkien hielp vestigen , zowel via manieren als meer diverse casting als via fantasieverhalen waarin andere culturen centraal staan. Het essay ‘We Are the Mountain’ van Vida Cruz breekt de aannames af over hoe een hoofdpersoon eruit moet zien en zich moet gedragen, namelijk blank. Fantasieboeken zoals IJzeren weduwe door Ziran Jay Zhao, De papaveroorlog door RF Kuang, en Het vijfde seizoen door N.K. Jemisin concentreert zich op meer diverse karakters en perspectieven. Fantasie begint net de manieren waarop Tolkiens nalatenschap de verhalen die het kan vertellen te beperken in plaats van te versterken, van zich af te schudden, en daardoor zijn er meer goed geschreven, creatieve verhalen ontstaan.

Doen alsof auteurs perfect zijn, en net doen alsof mensen perfect zijn, doet hen geen goed. Terwijl Tolkien misschien niet venijnig en uitgesproken racistisch was in de stijl van H.P. Liefdesvaartuig Dat betekent niet dat hij geen vooroordelen koesterde die sterk tot uiting kwamen in zijn werk. Hij was een blanke man die in het koloniale Engeland woonde; zijn gebruik van gekleurde mensen als afkorting voor schurkenstaten is eerlijk gezegd niet verrassend.

Respecteren In de ban van de Ring en de banden met moderne fantasy, moeten lezers het verhaal door een kritische lens bekijken en genieten van de magie ervan. In de ban van de Ring heeft zeker nog steeds een grote hoeveelheid magie om van te genieten. Bovenal is het vertellen van verhalen een gesprek dat van persoon tot persoon, van tijdperk tot tijdperk, wordt doorgegeven. Door actief en kritisch betrokken te zijn bij de nalatenschap van J.R.R. Tolkien, met gebreken en zo, verhalenvertellers kunnen zijn werk bewuster blijven eren.

In de ban van de Ring

Gemaakt door

J.R.R. Tolkien

Eerste film

De Lord of the Rings: Gemeenschap van de Ring

Nieuwste film

The Hobbit: De strijd om de vijf legers

Eerste tv-show

De Lord of the Rings De ringen van macht

Nieuwste tv-programma

De Lord of the Rings De ringen van macht

Uitzendingsdatum eerste aflevering

1 september 2022