Gedurende het grootste deel van de jaren 2000 bevond het superheldengenre zich op een heel andere plaats dan nu. Pas toen het Marvel Cinematic Universe werd gelanceerd met Ijzeren man in 2008 begonnen tentpalen met gekostumeerde misdaadbestrijders consequent bovenaan de kassa te komen, en werden ze minder behandeld als vlezige actiefilms en meer als genrefilms die echte artistieke waarde konden hebben. En toch was het 2007 Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer dat betekende echt het einde van een tijdperk voor superhelden in Hollywood.
Een vervolg op regisseur Tim Story's Fantastische vier (2005), Rise of the Silver Surfer staat ver af van het soort superheldenfilms dat tegenwoordig wordt gemaakt. Het speelt zich niet alleen af in een op zichzelf staand universum zonder connectie met andere Marvel-films, het is ook een voortzetting van een trend in de jaren negentig en het begin van de jaren 2000, waar aanpassingen aan stripboeken superhelden waren ofwel campy of probeerden gespannen te zijn met de R- beoordeling die overeenkomt, zoals de Blad trilogie. Van de twee uitersten, Rise of the Silver Surfer valt beslist aan de campier-kant van de vergelijking, net als zijn voorganger.
Natuurlijk waren er uitzonderingen op die regel. Films zoals X-Men 1 en twee en Batman begint nam een meer gefundeerde benadering van superhelden, terwijl Sam Raimi's Spider-Man 1 en twee compenseerde hun gekkere elementen met momenten van oprecht karakterdrama. Veel superheldenfilms uit deze periode hadden echter moeite om een balans te vinden tussen gek en bedachtzaam zijn, wat resulteerde in tonale mengelmoes zoals Spookrijder en Waaghals . Andere titels, zoals Fantastische vier (2005), X-Men: The Last Stand en Spider-Man 3 , waren overdreven oubollig en/of probeerden te veel plotthreads en personages in één film te proppen.
Rise of the Silver Surfer belichaamt veel van deze problemen. Het is een luchtig vervolg op superhelden dat iets meer dan 90 minuten duurt met credits, maar worstelt om de zwaarte van de Silver Surfer en Galactus-verhaallijn te verzoenen met de goedkope humor die de rest van de film domineert. Als gevolg hiervan levert het een matte taak op bij het opzetten van de Silver Surfer-film die Fox J. Michael Straczynski had ingehuurd om hetzelfde jaar het vervolg in de bioscoop te schrijven. En hoewel het geen financiële bom was, Opkomst van het zilveren oppervlak minder verdiend aan de kassa dan Fantastische vier (2005), terwijl het meer kost om te produceren en slechts marginaal betere recensies oplevert. Om die reden weigerde Fox de serie voort te zetten en in plaats daarvan koos hij ervoor om hem enkele jaren later opnieuw op te starten.
Het was Ijzeren man dat zou slagen in wat Rise of the Silver Surfer een jaar later niet gelukt, inclusief het leggen van de basis voor sequels en spin-offs en het vertellen van een goed gemaakt verhaal dat humor, spektakel en diepere thema's combineert. Gecombineerd met De donkere ridder 's lovende recensies en forse kassa keert een paar maanden later terug, Ijzeren man gecementeerd het idee dat superheldenfilms niet alleen serieus genomen konden worden, maar ook comfortabel ergens tussen kamp-fest en over-the-top edgy vallen. Daarom begon het genre als geheel in een nieuwe richting te verschuiven, zelfs voordat de MCU echt als franchise van de grond kwam en de weg vrijmaakte voor vergelijkbare eigenschappen zoals het DC Extended Universe.
Het was duidelijk dat de dingen niet van de ene op de andere dag veranderden, en er werden een paar jaar later superheldenfilms uitgebracht Opkomst van het zilveren oppervlak dat voelde als een voortzetting van trends uit de jaren '90 en '00, zoals X-Men Origins: Wolverine . Toch is de Fantastische vier sequel vat perfect zoveel samen van wat Hollywood-studio's geloofden dat filmische superheldenverhalen moesten zijn om te gedijen op het moment van de release, van jeugdkomedie of te vereenvoudigde mythologie. Toen het de landing niet kon vasthouden, hielp het om enkele welkome veranderingen in het grotere landschap van superheldenfilms in te luiden.
