CBR-VIDEO VAN DE DAG SCROLL OM DOOR TE GAAN MET INHOUD
hacker-pschorr origineel oktoberfest
Madison Clark en June Dorie zijn vaste waarden geweest Vrees de wandelende doden zolang iemand zich kan herinneren. Madison van Kim Dickens was de vrouw waarmee het allemaal begon als de eerste vrouwelijke hoofdrolspeler van De levende doden universum. Haar transformatie van een evenwichtige begeleidingsadviseur naar een meedogenloze overlevende, gedreven door liefde voor haar kinderen, is anders dan alle andere in deze franchise. Insgelijks, Juni van Jenna Elfman is sinds haar introductie in seizoen 4 uit verschillende verliezen gekomen, waardoor een tragisch verhaal over verdriet en acceptatie is ontstaan.
pathfinder versus d&d 3.5
Het was geen gemakkelijke taak om de reizen van deze personages op een goede manier te beëindigen, aangezien seizoen 8 de zwaarste onderneming bleek te zijn die deze vrouwen zouden meemaken. Maar Madison werd herenigd met haar dochter Alicia, en June accepteerde eindelijk iemand anders in haar leven. Dickens en Elfman spraken met CBR over de emotioneel vervullende momenten van de finale voor hun personages en werden geprezen voormalig castlid Cliff Curtis voor zijn dynamische vertolking van Travis Manawa in de eerste drie seizoenen.
CBR: Gefeliciteerd met de finale! Wat vind je ervan dat de show eindelijk ten einde is?
Jenna Elfman: Ik leg dit voor aan Kim. Dit is een groot probleem en een 'Kim-vraag'.
Kim Dickens: Het was een hele reis. Het is dus een beetje het einde. Het is een enorme hoofdstukafsluiting en voelt als het einde van een tijdperk. Ik ben zo trots op de show voor het gaan van acht seizoenen . Ik denk dat dat ongelooflijk is. Ik ben zo onder de indruk. Ik was de hele tijd onder de indruk van de verhalen. Ik was zo trots om er deel van uit te maken en terug te kunnen komen en het te helpen afsluiten. Het was gewoon een eer voor mij en het voelde als een echt geschenk. Toen ik de show voor mij verliet, vond ik het voorbarig. Maar dat is de aard van dit genre. Dat ze de visie hadden dat ik terug zou komen en dat het zou lukken, vond ik een briljante vertelling. Het voelde goed. Het voelde goed om terug te komen en het af te sluiten. En het was alsof ik naar een geheel nieuwe show ging. Er waren zoveel nieuwe personages. Met sommige had ik gewerkt, zoals Jenna, maar met sommige niet. Ik had zoiets van: 'Hé, ik ga gewoon verschijnen als dit personage in deze franchise.' Het is als een nieuwe show. Eerlijk gezegd was het een echt geschenk om het met iedereen te mogen komen afsluiten.
toren station ipa
Jenna, hoe voel je je? Je bent al de helft van de serie in deze show aanwezig.
Elfman: Ik denk dat het een supercadeau is om in deze tijd vijf seizoenen in een show te mogen spelen. Het is een zeer zeldzame gebeurtenis. Het is bitterzoet, want ik heb echt genoten van het meemaken van de reis van juni, waar ze begon, en alles wat ze meemaakte. Ik heb enorm genoten van al die overgangsmomenten. Net als in het leven krijgen we trauma's, het verandert ons, en afhankelijk van hoeveel steun we wel of niet hebben, gaan we er doorheen of blijven we hangen. Ik vond het leuk om dat te ontdekken. Het was dus bitterzoet. Ik had geen zin om binnen te komen eten nadat ik buiten had gespeeld en plezier had gemaakt met mijn vrienden. Weet je wat ik bedoel? Zo voelde het. Ik had zoiets van: 'Nee, ik moet komen eten. Het is voorbij.' Ik grijp de kans om als acteur te werken niet als vanzelfsprekend aan.
Kim, je hebt dit al besproken, maar je hebt al eerder afscheid genomen van dit personage in seizoen 4. Wat was er deze keer anders aan het afscheid nemen?
Dickens: Dat is een hele goede vraag. Deze keer voelde het alsof het verdiend was, en daarom resoneerde het op een andere manier. Toen ik vertrok in seizoen 4 , er was een schok voor mij. Er was teleurstelling. Er was pijn. Er was woede. We zullen daar niet meer op ingaan, maar toen we deze keer terugkwamen, voelde het gewoon als: 'Wauw.' Het is echt iets. Ik mocht het hele spectrum verkennen met deze personages, met deze andere acteurs, en echt onze tanden in de dingen zetten en er letterlijk dagelijks bloed, zweet en tranen in stoppen. Het is een zware voorstelling. Het is net zo lonend als zwaar. Het is ook net zo leuk. [On] de laatste avond -- ik denk dat we er allemaal waren -- was het uiteindelijk alleen onze producerende regisseur Michael Satrazemas die aan het woord was, en toen huilde ik. De enige andere keer dat ik heb gehuild tijdens deze show, was toen ik mijn ommekeer niet kreeg, en aan het einde was ik een puinhoop. Een ommekeer is wanneer je een beetje gedwongen wordt, en je 's nachts geen rustpauze krijgt en dat soort dingen.
Jenna, June heeft een reis van verlies achter de rug, zoals de meeste personages hebben meegemaakt. Hoe zorgt June, door Dove onder haar hoede te brengen en terug te keren naar Texas, ervoor dat haar verhaal de cirkel rond is?
asahi bier ingrediënten
Elfman: Het heeft te maken met die verlossing en wat de zorg voor een ander voor jezelf zal betekenen. Soms hebben we die geruststelling nodig. We zijn geen ingebouwde perfecte mechanismen. We hebben elkaar nodig. We zijn niet alleen solo-machines die kunnen functioneren en opnieuw kunnen opbouwen. Ik hou van het vertellen van verhalen, waarbij we tegen elkaar aan moeten leunen in zo'n geladen omgeving als de apocalyps. We hebben vertrouwensproblemen meegemaakt, waarbij we onszelf vertrouwden als we gedwongen werden dingen te doen die in strijd waren met onze eigen moraliteit. Ze waren het juiste, maar zijn ze dat ook? Het begint allemaal een kaartenhuis te worden dat instort als je niet op elkaar leunt. Als je niet toestaat dat andere mensen je helpen en andere mensen niet in je laat geloven en jezelf toestaat in jezelf te geloven, word je een harteloze machine. Voor mij was dat zo hoe John Dorie dat deed voor juni en trok haar eruit. Dove vertrouwt June en June laat Dove haar vertrouwen en de cirkel is weer rond. Dat is waar de verlossing voor juni plaatsvond. Ik vind het geweldig dat John Dorie June heeft genezen, en nu heeft Dove haar geholpen te genezen. Dat vind ik leuk als verhaallijn.
Op dezelfde manier, Kim, is Madison altijd een onvolmaakte vrouw geweest. Ze worstelt altijd met haar moraliteit, maar haar kinderen waren haar steun en toeverlaat. Zij waren het enige dat haar huisarrest gaf. Wat vinden jullie ervan om mee te nemen Alicia terug in de kudde en haar weer Madison's rots te laten zijn?
barrière geld brouwen
Dickens: Ik had niets beters kunnen wensen. Als manier om de zonsondergang tegemoet te rijden, had ik geen betere hulp kunnen hebben. Madison was zeker altijd onvolmaakt. Ik denk dat haar morele kompas heel snel uit de hand begon te lopen. Ik denk dat het altijd haar instinct was om die kinderen te redden en ze een beter leven te geven, een leven dat ze niet had, zoals we in seizoen 3 ontdekten. Ontdekken wat er met Nick is gebeurd, zijn as hebben en die visioenen van haar dochter waren een manier om haar gemotiveerd te krijgen. Ze kiest ervoor om te herhalen wat ze eerder deed en zichzelf volledig op te offeren. Ze weet dat ze niemand kan leiden, dat ze haar eigen weg in de weg zit, en dat ze voor altijd in de weg zal staan, wat haar bedoelingen ook zijn. Dat laatste offer dat haar naar haar dochter leidt, is zo'n aangrijpend, mooi moment dat het vertrouwen in de reis onderstreept. Ik denk dat de rollen uiteindelijk omdraaien. Alicia is de leider. Ze is een echt voorbeeld van de veerkracht van de geest. Het was een heel mooie, poëtische manier om de show te beëindigen.
Dat was het echt. En zoals jullie allebei weten, had de show door de jaren heen een draaideur van castleden. Er zijn er zoveel gekomen en gegaan sinds seizoen 1. Als je een overleden personage terug zou kunnen halen voor de finale, of het nu is om ze tot het einde te laten leven of gewoon in een flashback, wie zou je dan kiezen?
Elfman: Klif!
Dickens: Klif!
Elfman: Ik hield van Cliff Curtis van waar ik naar keek toen ik de baan kreeg. Ik keek naar de eerste drie seizoenen en hij straalt gewoon menselijkheid uit. Hij geeft het in overvloed. Het stelt je in staat om echt verbinding te maken met je eigen menselijkheid. Ik had het gevoel dat hij te vroeg weg was, omdat hij zo'n geweldig onderdeel was van [Kim] en de familie-eenheid. Hij was zo'n mooie, liefdevolle... Hoe dan ook, ik vond het geweldig om jullie samen te zien en dat het nooit een perfecte eenheid was. Maar er was de liefde die jullie allebei met je kinderen hadden gecreëerd.
Dickens: Aanvankelijk zou ik mijn baby Frank [Dillane] zeggen. Ik had een aantal ideeën waarmee ik deelde Ian [Goldberg] en Andrew [Chambliss] dit laatste seizoen ingaan waarin Madison misschien van Nick droomt. Ik hoopte dat hij terug zou kunnen komen, omdat ik de ervaring heb gehad dat ik mensen verloor en ze in mijn dromen liet verschijnen, zoals veel mensen ongetwijfeld hebben gedaan. Maar dat was maar een idee. Maar nu Jenna dat zei, denk ik dat ik Cliff ook terug wil. Hij was een schat. Hij was een droom, en hij was echt zo'n prachtige man van binnen en van buiten, als een heer en een kunstenaar. Hij gaf gewoon om ons allemaal, en hij zorgde echt voor ons allemaal.
Hij reisde met zijn eigen stam. Hij zal het je vertellen. Hij heeft een prachtige, mooie, liefhebbende vrouw, hun kinderen, en zijn schoonmoeder en zijn gezin. Hij is gewoon die man. Hij was soms zo streng voor zichzelf. En dan kwamen de regels eruit en ik dacht: 'Het is net Shakespeare! Waarom ben je zo streng voor jezelf?' Ik zei dat hij mijn Polynesische Elvis was. Hij leek in één keer op Elvis en Cary Grant. Ik kon de hele dag naar hem kijken en ook de hele dag met hem werken. Het spijt me dat [Jenna en Cliff] elkaar niet kruisten, want hij was een juweeltje. Bedankt voor het veranderen van mijn perspectief.
Alle acht afleveringen van Fear the Walking Dead zijn beschikbaar om te streamen op AMC+.
