Meer dan twee decennia, Een stuk heeft zijn gehad redelijk deel van de controverses . Ondanks deze problemen verdedigen veel fans het snel - en terecht. Een stuk in zijn recht is nog steeds een briljant verhaal en een plezierige show. Maar ongeacht de nostalgie of bewondering, het is belangrijk om te bekijken Een stuk met een kritische blik — in het bijzonder de weergave van vrouwelijke personages . Niet alleen de excentrieke tekenstijl van Oda zette Een stuk in de schijnwerpers, maar het bracht ook de problematische weergave van vrouwelijke lichamen op de voorgrond.
De vrouwelijke personages van Oda zijn ofwel hypervrouwelijk of bizar bizar, met nauwelijks iets ertussenin. Maar daarnaast correleren de persoonlijkheden van de personages met het ontwerp: mooie personages zijn meestal jonkvrouwen in nood of ontluikende heldinnen, terwijl Bizarre personages meestal gewetenloze schurken of komisch reliëf zijn. Met deze kloof bestendigen Oda's vrouwelijke personageontwerpen vaak het idee dat schoonheid gelijk staat aan goedheid of gebrek aan keuzevrijheid.
Een stuk Het ongebreidelde Same-Body Syndroom
Veel anime lijden aan het 'same-face-syndroom'. In One Piece's geval lijdt het niet alleen aan dit, maar ook aan het zelfde-lichaamssyndroom. Mooie vrouwelijke personages in Een stuk zijn berucht om hun doe-achtige ogen, hoge borsten en ernstige zandlopertaille.
voodoo ranger ipa recensie
Oda's geëvolueerde kunstvaardigheden lijken deze functies verder te hebben overdreven. Om het probleem nog te verergeren, legde Oda in een van zijn SBS Q&A-kolommen uit dat hij vrouwelijke personages tekent met drie cirkels en een X — één cirkel voor het hoofd, twee voor de borsten en een X om het lichaam te creëren. Oda's gebruik van een letterlijke sjabloon benadrukt het gebrek aan zorg dat in veel van zijn vrouwelijke personageontwerpen is gestoken, wat zorgt voor een selectie van bijna cookie-cutter-personages.
Hoewel Een stuk beschikt over een breed scala aan verschillende lichaamstypes, representatie in contextkwesties. Helaas, One Piece's vrouwelijke personages versterken schadelijke stereotypen. Veel slanke karakters worden afgeschilderd als heldhaftig van hart of zijn in wezen jonkvrouwen in nood. De achtergrondverhalen van Nami en Robin zorgden voor uitstekende en hartverscheurende bogen die hun karakters ontwikkelden, maar na hun definitieve acceptatie in de bemanning zonder hen meer tegen te houden, verschoven hun rollen langzaam naar ondersteunend in plaats van in de hoofdrol. In de meeste films moet Nami of een ander vrouwelijk personage worden gered. En in de hoofdreeks, naaktheid of onthullende kleding helpt Nami en Robin meestal te redden , in plaats van strategie of hun power-ups na het overslaan van de tijd.
Meer recente bogen bevatten ook mooie prinsessen zoals Vivi, Shirahosi en Rebecca - wiens vaardigheden en potentiële leiderschapskwaliteiten opzij zijn geschoven tot het punt van de vergetelheid. Schurken of canoniek sterke vrouwen die mooi zijn, zijn ook geen uitzondering, omdat ook zij aan de zijlijn worden geworpen en vaak geen uitgelicht of goed ontwikkeld gevecht hebben. Voorbeelden zijn Boa Hancock en de Amazones, Smoothie, kapitein Tashigi, vice-admiraal Hina en vice-admiraal Tsuru, allemaal machtige vrouwen met een gebrek aan aanwezigheid.
bissell broers swish
One Piece's Unieke vrouwen zijn een grap
Voor het andere spectrum van vrouwelijke personages, de 'Bizarre' vrouwen, tekent Oda ze met opzet met onconventionele ontwerpen die vaak grotesk of karikatuurachtig zijn. Vaak zijn deze personages schurken, komisch reliëf of beide, afgebeeld als slecht, vulgair en/of dom. Krachtige vrouwen met persoonlijkheden die ideeën over vrouwelijkheid niet versterken (bijvoorbeeld Big Mom of Catarina Devon) worden nooit getekend als de heldinnen van de hoofdcast. In SBS van deel 62 zegt Oda dat hij het oorspronkelijke ontwerp voor Catarina heeft geschrapt omdat hij zich geen mooie vrouw kon voorstellen in een ruwe piratenbemanning, die onrealistische idealen van performatief en hyper-vrouwelijkheid bestendigde.
Een ander probleem met deze unieke personages is dat ze vaak worden gereduceerd tot een grap omdat ze zich niet houden aan de schoonheidsnormen van de andere vrouwelijke personages. Grote en ronde meisjes worden nooit zo aantrekkelijk getekend en zijn de enigen die slachtoffer zijn van slapstickgeweld. Oda houdt er ook van om met extremen te experimenteren, dus als mooie vrouwen ouder worden, belanden ze aan de andere kant van het spectrum, zoals Shinobu en Mother Caramel. De enige oudere vrouwen die er relatief normaal uitzien, zijn vice-admiraal Tsuru en dr. Kureha. Oudere mannelijke personages worden echter consequenter afgeschilderd als iets dat bijna normaal is. Er kan hier en daar wat gelachen worden, maar in een breder perspectief maakt het veroudering voor vrouwen abnormaal, waardoor het verouderingsproces demoniseert en onnatuurlijk lijkt, of het resultaat is van een moreel falen.
De formatieve gevolgen van gestandaardiseerd personageontwerp
In de loop der jaren is de definitie van het shonen-genre vervaagd omdat de demografie is verschoven van jonge jongens naar mensen van alle leeftijden die van avontuur, actie en komedie houden. En hoewel Een stuk is shonen, wordt de serie ook op grote schaal genoten door vrouwelijk publiek. Dus de manier waarop vrouwelijke karakters worden weergegeven in Een stuk - de waarde van de vaardigheden en talenten van een vrouw op hun uiterlijk plaatsen - doet een groot deel van de lezers geen recht.
Mannelijk publiek is niet uitgesloten van schade. De drie cirkels en een X-sjabloon kunnen misleidende ideeën over vrouwen creëren. Ze worden overgeseksualiseerd, geobjectiveerd door de mannelijke blik en onderworpen aan de fetisjisering van alleen fysiek aantrekkelijke vrouwen die bescherming en aandacht nodig hebben.
belhaven gedraaide distel ipa
Ondanks al deze argumenten zal Eiichiro Oda de manier waarop hij zijn vrouwelijke personages tekent niet snel veranderen. Problematische portretten worden overschaduwd door One Piece's algemene loting — een leuk en romantisch verhaal over piraten op een groots avontuur. Bovendien is de anime- en manga-industrie intrinsiek verbonden met merchandise, dus de vrouwelijke personages van Oda hebben een winstgevende commerciële waarde (wat teruggaat naar hoe hypergeseksualiseerde vrouwelijke personages in het algemeen zijn). Maar toch is het belangrijk om de repetitieve ontwerpen in twijfel te trekken en te zien voor wat ze zijn: een diepgeworteld probleem dat zelfs verder reikt dan Oda zelf.
Het positieve is dat kijkers zich steeds meer bewust worden van het belang van representatie en diversiteit. Anime-fans kunnen nog steeds genieten Een stuk zolang ze zich meer bewust zijn van schadelijke onderliggende berichten en erkennen dat er geen druk is om te handelen of eruit te zien als wat ze op het scherm zien.
