Er is misschien een geweldige film te maken van de H.P. Lovecraft kort verhaalcraft De kleur uit de ruimte . Lovecraft is een uitdagende schrijver om zich aan te passen voor het grote scherm vanwege zijn nadruk op het onbeschrijfelijke, om nog maar te zwijgen van het extreme racisme waarmee hij in sommige van zijn schrijven rekening moet houden. De kleur uit de ruimte , is echter een van zijn beter hanteerbare verhalen om te filmen, een psychologisch horrorverhaal dat zich afspeelt op een enkele locatie met meer aandacht voor menselijke waanzin dan de buitenaardse aanwezigheid (beschreven in abstracte termen analoog aan een nieuwe 'kleur') en zonder enige bijzondere problematische elementen.
Regisseur Richard Stanley's bewerking, getiteld title Kleur uit de ruimte , is geen geweldige film. Het bevat echter genoeg elementen die zowel leuk genoeg zijn om naar te kijken als frustrerend genoeg dat het niet de extra stappen neemt die nodig zijn om grootsheid te bereiken. Stanley's film weet hoe hij moet omgaan met de kosmische horrorelementen, maar het levert niet het extra werk op om het publiek meer reden te geven om om de personages te geven.
heilige arnold goddelijke reserve
Het grappigste deel van de film is, zoals verwacht, Nicolas Cage die voluit gaat als Nathan Gardner, een gestresste vader wiens pogingen tot landbouw worden verpest door de meteoriet die de watervoorziening infecteert. Cage, die bestaat in een wereld die verder gaat dan 'goed' of 'slecht' acteren, is een klasse apart - en als de gedachte dat hij alpaca's melkt en een freaky bezeten stem doet vermakelijk klinkt, zou dat reden genoeg kunnen zijn om een kaartje te kopen naar Kleur uit de ruimte ... of bekijk in ieder geval de hoogtepunten op YouTube over een paar maanden.
Cage met in de hoofdrol in weer een surrealistische horrorfilm geproduceerd door Elijah Wood's SpectreVision smeekt natuurlijk om vergelijkingen met de culthit van 2018 Mandy . Kleur uit de ruimte lijdt onder die vergelijkingen. Terwijl Mandy de kijker volledig naar een andere wereld getransporteerd met zijn weelderige beelden en werkte zijn ongebruikelijk langzame tempo om een emotionele band op te bouwen, Kleur uit de ruimte is alleen zo verbluffend in stukjes en beetjes. Wanneer de buitenaardse aanwezigheid het scherm in uitbarstingen van paars vervormt en de lichaamshorrormutaties die het creëert, tot visceraal verontrustend leven worden gebracht door indrukwekkende praktische effecten, werkt de film.
Wachten op die momenten van transcendente gekheid en horror wordt echter een beetje een slog. Er was potentieel voor een meer meeslepend drama in de verhaallijn waarbij vrouw en moeder Theresa (Joely Richardson) te maken hadden met kanker en haar Wicca-dochter Lavinia (Madeleine Arthur) die haar probeerde te genezen, maar de dialoog is zwak, waardoor het voelt alsof de film gewoon deze stukken op hun plaats te zetten in plaats van ze tot leven te brengen. En de twee zonen van het gezin krijgen nauwelijks karakterontwikkeling. Zelfs Nicolas Cage, hoe meeslepend hij ook is, is ondanks het onderschreven script interessant en niet daarom.
Er is een betere film die ongeveer hetzelfde verhaal en dezelfde thema's behandelt. Die film is Vernietiging . Om duidelijk te zijn, Vernietiging was geen aanpassing van De kleur uit de ruimte ; Jeff Vandermeer, de auteur van de Vernietiging roman, met name haat Lovecraft . Maar de vergelijkingen zijn er onmiskenbaar. Beide hebben een buitenaardse aanwezigheid gevisualiseerd door paarse vervormingen, muterende natuur en mensen die gek worden. Plus, beide Vernietiging en die van Stanley Kleur uit de ruimte grond deze kosmische horror in extreem directe kankermetaforen.
Vernietiging is veel succesvoller in het omzetten van dit uitgangspunt in iets dat emotioneel aangrijpend en bevredigend is om te zien. Als je hebt gezien Vernietiging en wil iets soortgelijks, Kleur uit de ruimte zou kunnen zorgen voor een redelijke matinee. Als je echter geen van beide films hebt gezien, zoek het dan uit Vernietiging .
Maar tenminste Kleur uit de ruimte gaf ons een van de coolste filmposters ooit.
De film Color Out of Space van regisseur Richard Stanley opent vrijdag met de sterren Nicolas Cage, Joely Richardson, Madeleine Arthur, Q'orianka Kilcher, Brendan Meyer, Tommy Chong en Elliot Knight.
sam adams new engeland ipa
