Vergeet Neil Patrick Harris en zijn ravotten in Manhattan met een stel kleine blauwe wezens; de Smurfen-franchise is opnieuw opgestart met de volledig geanimeerde 'Smurfs: The Lost Village'. En terwijl de live-action-incarnaties in verhaallijnen over zakelijke deals en angst voor vaderschap een beroep doen op volwassenen, doet deze cartoon niet de moeite om iemand buiten de derde klas aan te spreken.
Vaag geïnspireerd door Peyo's strips, verwelkomt 'Smurfs: The Lost Village' het publiek in de vrolijke gemeenschap van Smurfen, die elk vernoemd zijn naar hun kenmerkende eigenschap. De warme voice-over van hun leider Papa Smurf introduceert Brainy en Clumsy, Grouchy, Nosy en zelfs Paranoid Smurf. Dan is er Smurfin, de eenzame vrouw in het dorp, niet bepaald door een karaktertrek, maar alleen door haar geslacht. In eerste instantie is het intrigerend dat de film zo meteen de eentonige aard van de meeste van zijn schattige personages herkent. Maar als we Smurfin willen definiëren die verder gaat dan 'het meisje' te zijn, zegt dit vermoeiende avontuur niet veel.
In plaats daarvan biedt 'Smurfs: The Lost Village' een onstuimige herhaling van Smurfin's seksistische achtergrondverhaal, eerder verteld in strips en 'Smurfen 2.' Kijk, ze is geen 'echte Smurf', maar een smurf die is gevormd uit klei die de slechte tovenaar Gargamel heeft gemaakt om deze magische beestjes naar binnen te lokken voor gebruik in zijn spreuken. Het idee dat de enkel en alleen vrouwelijk personage is gemaakt voor het kwaad is ineenkrimpend op zijn gezicht, maar de zaken worden nog erger wanneer regisseur Kelly Asbury trouw blijft aan de evolutie van Smurfin en een boze smurfin met donker, slordig haar en een grijns transformeert naar het bruisende blonde en aangename personage dat we kennen, een die meer wordt bepaald door haar hoge hakken dan enige echte karaktereigenschap. Laten we nooit vergeten dat de invloed van Grote Smurf Smurfin toegankelijker en aantrekkelijker maakte, zelfs in een reboot die 50 jaar na haar eerste optreden werd gecreëerd.
Vanaf dit sombere begin krijgt Smurfin (Demi Lovato) een kans op zelfontdekking terwijl ze op zoek gaat naar een mysterieus verloren dorp van Smurfen, die Gargamels nieuwste doelwit zullen worden. Ze wordt gestalkt en vervolgens vergezeld door de neerbuigende Brainy (Danny Pudi), de catastrofe-veroorzakende Clumsy (Jack McBrayer) en de macho Hefty (Joe Manganiello), die het grootste deel van zijn schermtijd besteedt aan buigen, flirten en anderszins een eenzijdige romantiek met haar door middel van White Knighting. Smurfin van haar kant schudt zijn avances af met een kort, 'doe niet zo raar.' Misschien is haar desinteresse bedoeld om de trope van de vereiste liefdesinteresse te ondermijnen die vastzit in te veel door vrouwen geleide films. Maar hoewel de heldin geen interesse heeft in deze romance, krijgt het subplot aanzienlijke schermtijd in haar avontuur. Tussen dat en de seksistische make-over ondergraaft 'Smurfs: The Lost Village' het centrale plot door te suggereren dat de identiteit van Smurfin niet zozeer gaat over haar zelfontdekkingen, maar hoe de mannelijke Smurfen haar zien. Zelfs een halfslachtige 'girl power' tweede act onthulling kan deze schadelijke boodschap niet ongedaan maken.
Wanneer 'Smurfs: The Lost Village' zijn heldin niet met een vage minachting behandelt, is het gevuld met kleur, popsongs en laaghangende grappen die jonge kinderen zouden kunnen opwinden. De Smurfen die zich in het Verboden Bos wagen, stellen de animators in staat om grillige wezens te creëren zoals vuurspuwende libellen, glow-in-the-dark konijntjes en een lieveheersbeestje dat fungeert als Brainy's printer, camera en persoonlijke assistent. Er zijn reeksen van gezonde dwaasheden als de blauwe bemanning verdwaalt in ondergrondse tunnels en een razende rivier berijdt die de wetten van de zwaartekracht tart en uit zijn rivierbedding stuitert als een breakdancing-worm. Gargamel's hulpjes - de bekende snauwerige kat Azrael en een gier met een dunkopkop - overvallen manisch en bieden hem een centraal punt voor gekke tirades. Kortom, het behandelt kinderen als gemakkelijke doelen die zullen giechelen over gejoel en brillen die op Smurfenkont worden neergestreken. Maar de film biedt ouders niets anders dan een afleiding van 89 minuten voor hun kinderen.
Verder is het een erg luide film, met veel geschreeuw in plaats van echte grappen. Er is een gebrek aan textuur in de animatie, en zelfs een misselijkmakende wankelheid in het rubberachtige vlees van de Smurfen dat minder waarschijnlijk aantrekkelijk is voor meer geavanceerde bioscoopbezoekers. De grap die ik me het beste herinner dat zelfs de moeite nam om met ouders te spelen, was een slappe seksuele toespeling die een terugroepactie uitlokte van Smurfin's Hefty-stop: 'Doe niet zo raar.' Misschien is een stemmencast met Julia Roberts, Mandy Patinkin en Ellie Kemper bedoeld om volwassenen te betrekken. Maar eerlijk gezegd is het: te weinig, who cares.
Omdat kinderen niet alleen naar het theater kunnen, is het verbazingwekkend dat elke studio de moeite zou nemen om een reguliere film te maken die zo resoluut weigert om op enigerlei wijze tegemoet te komen aan de ouders die zullen worden gesmeekt om de belangrijkste demografie te brengen. Zeker, jongeren zijn misschien blij genoeg met het niet-gekookte avontuur, flauwe humor, vage heldin en meanderende shenanigans. Maar de volwassenen die hen vergezellen zullen zich waarschijnlijk smurftaculair vervelen.
hele dag ipa recensie
'Smurfen: The Lost Village' opent vrijdag.
