Als smokkelaar naar binnen Star Wars , bevond Han Solo zich regelmatig in krappe ruimtes omdat de zaken gemakkelijk opzij kunnen gaan als hij profiteert van beroepscriminelen en misdaadsyndicaten. Hij was eraan gewend om achter hem te kijken en was zich altijd bewust van de deals uit het verleden die hem zouden kunnen achtervolgen of de boeven die om elke hoek op hem konden wachten. Echter, in Het rijk slaat terug , zijn verleden met Jabba the Hutt haalde hem uiteindelijk in en hij werd uiteindelijk bevroren in carboniet. Later beschreef hij de ervaring als absoluut verschrikkelijk.
Zoals de naam al aangeeft, was het bevriezen van koolstof het proces van het bevriezen van vloeibaar carboniet tot een vaste stof. Het was een heel oud proces dat oorspronkelijk werd gebruikt om goederen te bewaren en te beschermen tijdens het transport. De legende gaat ook dat voordat reizen in de hyperruimte mogelijk was, sommige reizigers zichzelf bevroor in carboniet voor lange ruimtereizen, maar het langdurige bevriezen resulteerde routinematig in winterslaap of koolstofziekte. Naarmate de jaren vorderden, werd het proces verfijnd en kwam het iets vaker voor.
Vaders tijd op Cloud City was niet zijn eerste ervaring met carboniet. Toen hij nog Anakin Skywalker was, liet hij zichzelf in de substantie bevriezen. Star Wars: The Clone Wars Seizoen 3, Aflevering 18, The Citadel, liet zien hoe Anakin, Obi-Wan en hun team zichzelf bevroor in carboniet om bio-scans te ontwijken op weg naar het redden van Jedi Master Even Piell uit een separatistische gevangenis. Het plan werkte omdat het bevriezen de levensdetecterende scanners van de separatisten had misleid. Omdat ze slechts een relatief korte tijd bevroren waren, waren ze in staat om na het ontdooien snel de normale zintuigen en lichaamsfuncties terug te krijgen, alsof ze net hadden geslapen.
In Star Wars #3 , werd Leia ook kort ingevroren in carboniet. Toen zij, Luke en Lando terugkeerden naar Cloud City om Luke's blauwe lichtzwaard te vinden, gingen ze uit elkaar om hun verschillende missies uit te voeren. Terwijl ze leerde hoe ze carboniet moest ontdooien, werd Leia gevangen genomen door stormtroopers en ze bevroor haar om haar naar een ISB-buitenpost te vervoeren. Leia kon echter via de Force met Luke communiceren, dus hij en Lando konden haar bevrijden. Zij, net als Anakin in De kloonoorlogen , was slechts een korte tijd bevroren en was klaar om te vechten wanneer het niet ontdooid was. Haar ervaring leert dat mensen nog steeds op zijn minst half bij bewustzijn zijn als ze bevroren zijn in carboniet.
De laatste daad van Het rijk slaat terug vindt plaats in Cloud City, waar Han Solo beroemd was ingevroren in carboniet, maar Han was slechts een proefkonijn. Darth Vader wist dat de faciliteiten daar primitief waren, en daarom wilde hij ze testen voordat hij Luke probeerde te bevriezen. Hoewel Han met succes in de film werd bevroren, waren er al snel problemen. Star Wars: War of the Bounty Hunters Alpha #1 laat zien dat de carbonietmatrix onstabiel was, en Boba Fett werd gedwongen iemand te vinden om de technologie te repareren zodat Han niet oploste in slijm.
Toen Han eindelijk ontdooid was in Terugkeer van de Jedi , de lange periode van bevriezing, gecombineerd met de primitieve bevriezingstechnologie, zorgde ervoor dat hij de klassieke symptomen van koolstofziekte had. In wezen, na van alles te zijn beroofd voor maanden (zes in Legends, 12 in canon) , zijn lichaam raakte in zintuiglijke overbelasting. Hij was tijdelijk blind, uitgedroogd, zwak, gedesoriënteerd en hij kon zich niet herinneren wat er met hem was gebeurd.
De nawerkingen waren al erg genoeg, maar de roman uit 1983 van Terugkeer van de Jedi , dat niet langer de officiële canon is, bood een glimp van hoe het voor Han eigenlijk voelde om te worden bevroren. Zoals het boek uitlegde, was Han's tijd in het carboniet alsof hij in schijndood was - hij leefde alleen genoeg om pijn te voelen en te kennen. Het werd beschreven als een periode die voor hem tijdloos was. Het was een grimmige sensatie geweest - alsof hij een eeuwigheid had geprobeerd adem te halen, te bewegen, te schreeuwen, elk moment in bewuste, pijnlijke verstikking. Ook al leefde Han nog niet helemaal, de ervaring was buitengewoon gruwelijk geweest. Zonder enige zintuigen had de tijd gevoeld als een eeuwigheid van constante pijn. Hij kon niet bewegen en hij kon niet verzadigen wat hij voelde. Hij kon zich niet eens uitdrukken met een schreeuw omdat hij werd gestikt. Het enige wat hij kon doen was onbewust weten dat hij hulpeloos dicht bij de dood werd gehouden.
