De meest voorkomende vragen Een stuk fans hebben ernaar gevraagd de live-action-aanpassing acht de trouw aan het bronmateriaal. Er zijn veel dingen die fans graag accuraat zouden willen zien: de esthetiek, het verhaal, de toon, de dialoog, enzovoort. Eén punt waar de meeste fans zich zorgen over maakten, was de nauwkeurigheid van de personages. Het is moeilijk om exacte lookalikes te vinden voor handgetekende personages, maar het zou mogelijk moeten zijn om iemand te vinden die er enigszins op lijkt en hem in de juiste outfit te stoppen. Van daaruit zou een acteur minimaal de regels moeten uitvoeren zoals ze in de anime en manga verschijnen.
CBR-VIDEO VAN DE DAG SCROLL OM DOOR TE GAAN MET INHOUD
Nu de live-actieserie uit is, is het duidelijk dat de personages niet zijn zoals ze verschijnen in de manga of anime. Het uiterlijk is één ding, maar iets aan de manier waarop ze praten en handelen is duidelijk anders dan het bronmateriaal. Dit zijn echter niet noodzakelijkerwijs slechte veranderingen. Ze nemen misschien iets weg van hoe de personages vroeger waren, maar voegen ook iets nieuws toe. Deze veranderingen slecht noemen omdat ze anders zijn, zou niet juist zijn. Het is noodzakelijk om de veranderingen te begrijpen – waarom ze zijn aangebracht en hoe ze de personages en hun verhaallijnen hebben beïnvloed. De acteurs kunnen misschien beter hun eigen ding proberen te doen.
Hoe de uitvoeringen van One Piece Live-Action verschillen van de anime
Het personage van Monkey D Luffy krijgt een van de belangrijkste veranderingen. In alle incarnaties kan de Straw Hat-kapitein worden omschreven als een jonge man met grote dromen en een voorliefde voor avontuur. Hij voedt zich met zijn kinderlijke impulsen, zelfs als dit tot naïeve of dwaze beslissingen of acties leidt. Er zijn momenten waarop hij iets intelligents zegt of doet (vooral op het gebied van empathie en vechten), maar die worden bewaard voor serieuzere scènes. Om deze eigenschappen in de anime het beste weer te geven, is hij luid, energiek en onnodig in zijn woorden en daden. Iñaki Godoy's Luffy is een inverse van de anime. Hij heeft momenten waarop hij hyperactief is, net als een klein kind, maar meestal behoudt hij de gereserveerde kalmte en volwassenheid van iemand in zijn leeftijdscategorie.
Mackenyu zorgt ervoor dat Zoro kalm blijft, maar hij concentreert zich op hoe de Pirate Hunter eruitzag in latere bogen. In East Blue had Zoro een grotere neiging om te lachen en te glimlachen, net als de rest van zijn bemanning; hij zou pas eerlijk worden als hij verloor tegen Mihawk. Mackenyu laat het lijken alsof Zoro altijd serieus is.
Emily Rudd concentreerde zich op de kant van Nami die vanwege haar tragische verleden een chip op haar schouder had. In de anime verbergt Nami haar donkere en ondeugende kant door de speelse façade van een schattig meisje; haar femme fatale-neigingen volgen haar, zelfs nadat ze officieel een loyaal lid is geworden van de Straw Hat Pirates. De prestatie van Rudd was misschien het oproepen van een sterkere, onafhankelijkere Nami die niet op vrouwelijke listen hoefde te vertrouwen om te krijgen wat ze wilde.
linnen bal honing wit
Usopp van Jacob Romero staat dicht bij zijn anime-tegenhanger. Hij heeft dezelfde liefde voor avontuur als Luffy (wat hen dichterbij brengt), maar hij confronteert tegenslagen ook met een meer gegronde perceptie en aanpak. Hij is echter niet zo openlijk bang voor dingen als anime Usopp.
Taz Skylar concentreerde zich op het vastleggen van Sanji's zachte kant. Hij gaat niet gek op meisjes zoals anime Sanji dat zou doen, maar hij geeft ze nog steeds een speciale behandeling. Hij is ook luchtiger in de manier waarop hij op Zoro fotografeert.
De rest van de cast speelt hun personages op vrijwel dezelfde manier. Ze hebben enkele van de gepassioneerde excentriciteiten van hun personages, maar ze onderschatten de rollen om ze een iets meer gegrond gevoel te geven. Dat gezegd hebbende, komen ze soms weg met meer over-the-top uitvoeringen vergeleken met de hoofdcast.
Waarom One Piece Live-Action zo anders is dan anime en manga
Dat de acteurs hun anime-tegenhangers onderschatten, is om dezelfde reden dat de live-action-serie de anime niet probeert te kopiëren. Een stuk wordt gekenmerkt door overdrijving. De cartoon-esthetiek, de bovenmenselijke gevechten, de enorme schaal van de wereld , en de intense emotionele reacties van de personages zijn allemaal pogingen van Oda om alles in zijn verhaal op 11 te zetten; dat is het voordeel van een fictieve setting. De meer realistische wereld van de live-action-serie verplicht hem om de logica uit het echte leven beter te volgen dan het bronmateriaal. Het is mogelijk om live-action er cartoonachtig uit te laten zien, maar dat was niet de bedoeling van deze serie.
Een minder cartoonachtige setting betekent ook minder tekenfilmachtige optredens. De personages moeten praten, denken en handelen als echte mensen. Ze kunnen nog steeds hun persoonlijkheidskenmerken uit de anime hebben, maar ze zullen op gegronde en geloofwaardige manieren tot uiting komen. In die zin gaven de acteurs precies de prestatie die ze nodig hadden.
De verandering in de manier waarop de personages worden gespeeld is vooral merkbaar in de Japanse dub van de Netflix-serie. Deze dub gebruikt de stemacteurs uit de originele anime. Ze hebben hun uitvoeringen echter aangepast om meer op de live-action-acteurs te lijken. Ze hadden hun tekst kunnen uitspreken zoals ze dat voor de anime zouden doen, maar dat was niet het doel.
Het punt van een aanpassing is herinterpretatie. Het is een klassiek verhaal op een manier die verfrissend nieuw en toch comfortabel vertrouwd is. Succes hangt af van zijn vermogen om het geliefde aan zijn voorganger te behouden en tegelijkertijd welkome veranderingen door te voeren. Dat is een uitdagende balans om te vinden, en er zullen altijd fans zijn die de voorkeur geven aan oudere versies van het verhaal. Als voldoende mensen de bewerking echter als een waardige opvolger van het bronmateriaal beschouwen, zal deze tot bloei kunnen komen.
De acteurs hadden hun personages waarschijnlijk kunnen spelen op een manier die de anime perfect nabootste als hen dat werd gevraagd. In plaats daarvan leverden ze echter uitvoeringen in die pasten bij de versie van het verhaal waarin ze zich bevonden. Ze deden dingen zoals de anime als dat nodig was. De rest van de tijd waren ze de rustig geaarde tegenhangers die ze moesten zijn. In ieder geval was dit ongeveer net zo goed als een casting voor Netflix Een stuk had kunnen gaan. Zelfs Eiichiro Oda sprak over Godoy zo dicht bij een echte Luffy zijn als hij zich had kunnen voorstellen. Zolang de cast de geest van zijn personages blijft vangen, is dat alles waar hij of iemand anders om kan vragen.
