de manga aanpassingen van Zelda games zijn over het algemeen enorme schommels en missers. Ze slachten de verhaallijnen die ze proberen te vertellen af en eindigen als goedkope inkomstenbronnen voor de franchise. De enige uitzondering daarop is de Twilight Prinses aanpassing. Het vertelt een verhaal dat het medium waardig is en zou geweldig zijn geweest, zelfs als de Zelda-naam er niet aan was toegevoegd.
Ongetwijfeld kan het zelfs een beter verhaal vertellen dan de game. Een belangrijke reden hiervoor is dat het het bronmateriaal verbetert in plaats van het weg te strippen, een verhaal vertelt waar de game niet toe in staat is en in meer detail en diepgang gaat.
10Gevolgen voor acties
Het spel voor zo geweldig als het is, komt vaak neer op: Link is de prototypische held wie redt de dag. Er is niet altijd veel diepgang of ontwikkeling. Dat is niet het geval met de manga, die consequenties heeft voor al zijn acties, waarvan sommige op dat moment onvoorzien zijn. Een voorbeeld hiervan wordt getoond in het achtergrondverhaal van Link als hij het Secret Sword of Legend tevoorschijn haalt en daarbij boze geesten ontketent. Ze verwoesten het dorp en het koninkrijk en doden iedereen op hun pad.
lange trail ale
9Link vraagt zich af waarom hij een held is
Dit is zelden een vraag in Zelda-spellen, omdat hij normaal gesproken standvastig is in zijn manieren, maar de manga doet fantastisch werk door hem kwetsbaarheid te geven, waardoor hij zich afvraagt of hij wel een held is. Nadat hij Diababa in de Bostempel heeft verslagen, stort hij in als hij beseft dat alles wat hij heeft gedaan voor egoïstische doeleinden is. Wat hij doet lijkt misschien heldhaftig, maar hij doet het alleen zodat hij kan worden teruggegeven aan een mens. Het toont een innerlijk conflict dat zo zelden goed wordt gedaan met heroïsche personages.
8Link met emotie
De vraag of hij een held is, is niet het enige beetje emotie dat Link in de manga laat zien. Nadat hij koning Bulbin heeft verslagen, barst Link in tranen uit in het bijzijn van Colin, overweldigd door vreugde dat ze allemaal nog in orde waren.
Net als bij het heroïsche innerlijke conflict, is een held die emotionele kwetsbaarheid als deze vertoont zeldzaam, vooral als het om Link gaat. Ze zijn bedoeld om sterk en onbewogen te zijn, in staat om elk obstakel dat voor hen wordt geplaatst te overwinnen zonder te knipperen.
7Midna's snartigheid
In het spel is Midna veel snarky en een van de leukste metgezellen in elk Zelda-spel tot nu toe. Ze heeft gewoon een charme die niet kan worden geëvenaard. In de manga wordt haar snarkiness opgevoerd tot elf terwijl ze constant grappen maakt over Link's acties en een borderline Tsundere is in sommige van haar acties. Ze vindt het niet erg om hem te slaan als hij iets doet waarvan zij denkt dat het verkeerd is en vindt het heerlijk om hem te plagen als hij een wolf is, en hem te vertellen dat hij haar rijdier is als hij terugkeert naar die vorm.
arrogante bastaardbier recensie
6Wolf Link kan praten
Het is geen grote editie die het verhaal helemaal verandert, maar het is leuk dat wolf-link echt kan praten. Hij wordt niet zomaar een dier dat verstoken is van iets dat hem Link heeft gemaakt. De manga maakt het ook niet al te irritant. Hij voert geen al te lange discussies als één. Het is gewoon een manier om zijn karakter intact te houden in plaats van Midna de drijvende kracht te maken tijdens de verandering. Het laat hem ook reageren op haar opgevoerde snarkiness.
5Het is donkerder
Terwijl Twilight Prinses staat bekend als de donkerste Zelda-game en voor sommigen de beste. Het is nog steeds gebonden aan het feit dat het een Nintendo-spel is, en het maakt niet uit hoeveel volwassener het bedrijf wordt, het is maar zo ver dat ze bereid zullen zijn te gaan.
Ze kennen immers hun demografische doelgroep. De manga heeft die beperkingen niet en slaagt erin om het verhaal naar nog donkerder terrein te brengen, van de dialoog tot de gevechten tot de setting zelf.
4De gevechten zijn wreed
Dat beeld zegt alles als koning Bulbin Link's arm afhakt in een kort eerste gevecht tussen het paar. Het is zeker niet de enige keer dat de gevechten grafisch of bruut worden. Link hakt Diababa's oog eruit en snijdt hem vervolgens doormidden. Hij rent onder meer door vijanden met zijn zwaard. Brutaliteit omwille van het is nooit goed, maar wanneer in de focus van een donkerder verhaal als dit? Het bloed in gevechten draagt bij aan de ernst van de situatie.
3Duikt in het verleden van Link
Het incident met het zwaard werd al genoemd, maar het is lang niet het enige dat in zijn verleden werd genoemd. We maken kennis met jeugdvrienden zoals Rioma en Zeu, die zich bij hem voegden als ridders in opleiding. Het beschrijft die training ook, waardoor Link een veel vollediger verhaal krijgt. Hoewel zware doses achtergrondverhaal niet altijd nodig zijn om een geweldig personage te maken, helpt het om de diepte ervan te vergroten. De manga doet precies dat, waardoor Link een interessanter personage is dan hij ooit in de games is.
tweeMidna's vader toevoegen
Link is niet de enige die wat meer achtergrondverhaal krijgt in de manga. Midna krijgt er ook wat van. We krijgen een deel van de tijd te zien voordat ze door Zant wordt toegeëigend als de prinses van het koninkrijk. Helaas leidt dat ertoe dat ze de verrassing verpesten dat Midna de Twilight Princess is, wat de lezer in het eerste hoofdstuk vertelt. Het was beter geweest als de momenten uit haar verleden wat later werden getoond, maar het verandert niet dat het leuk was om haar vader en zijn zorgen om Zant te zien.
alcohol per volume bier
1Verhaal duurt langer dan het spel
Diepte is een terugkerend thema geweest, en daar is een grote reden voor, het verhaal duurt langer dan de game, en strekt zich uit over acht manga-volumes. Dat is ongehoord met Zelda-manga, omdat ze vaak qua verhaal gecondenseerd zijn, waarbij ze alle kerkers overslaan, naast andere inhoud, omdat ze maar een of twee delen hebben om alles in te passen. Twilight Prinses doet dat niet en voegt in plaats daarvan verhaalelementen toe in plaats van ze weg te nemen.
