JoJo's bizarre avontuur wordt geprezen om zijn verbeeldingskracht en creativiteit. Zoals de naam al doet vermoeden, doet de anime uitstekend werk door de helden in unieke situaties te plaatsen die hen dwingen buiten de gebaande paden te denken om te zegevieren. Na een tijdje, JoJo's kreeg zo'n bekendheid dat er verschillende memes en spoofs op gebaseerd zijn.
rock of bust bier
Ondanks de lofbetuigingen zijn er veel harde realiteiten die redelijkerwijs een pauze kunnen geven voordat ze volledig in de anime investeren. Dergelijke valkuilen voorkomen JoJo's van het bereiken van zijn volledige potentieel en een verder levendige en meeslepende wereld goedkoper maken.
10/10 De meeste handelingen geven niet evenveel aandacht aan leads
Elke act van de serie introduceert nieuwe leads voor het publiek om te volgen . Ze krijgen echter zelden evenveel aandacht, wat betekent dat bepaalde personages voorrang zullen hebben op andere, ondanks dat ze hetzelfde verhalende doel dienen.
Polnareff kreeg bijvoorbeeld bijna evenveel gevechten binnen Sterrenstof kruisvaarders als Jotaro zelf. Omgekeerd had Avdol amper een enkel sologevecht om het potentieel achter zijn Magician's Red Stand te illustreren. Het gebrek aan aandacht tussen beide personages was vooral schokkend sinds Avdol eerder debuteerde.
9/10 Joseph is soms problematisch
Er zijn enkele gevallen waarin JoJo's bewandelt de grens tussen problematisch en griezelig zijn. Joseph Joestar bespioneerde bijvoorbeeld Lisa Lisa in Strijd tegen tendens in de hoop haar te zien uitkleden. Dit was niet alleen ongelooflijk ongepast gedrag voor de hoofdpersoon om zich aan over te geven, het is zelfs nog erger gezien het feit dat ze zijn eigen moeder was.
Joseph deed ook een beledigende imitatie van LGBT-mensen toen hij probeerde een vijandelijke compound te infiltreren, ook al was de vermomming zo roekeloos dat hij ze net zo goed zonder had kunnen benaderen. Het meest verschrikkelijk, Joseph werkte met een actieve nazi genaamd Stroheim om Kars te bevechten.
8/10 Hamon werd bijna volledig verlaten
Baron Zeppeli introduceerde het concept van Hamon in fantoom bloed. Het stelde hem in staat om energie te kanaliseren in alles wat hij aanraakte door middel van een geavanceerde ademhalingstechniek. Het diende als het belangrijkste wapen van de helden tijdens het eerste en tweede bedrijf, waardoor het publiek betrokken bleef.
Hamon werd echter vanaf het begin bijna volledig in de steek gelaten Stardust-kruisvaarders voorwaarts. Sindsdien, Joseph heeft het maar één keer gebruikt in een lukrake poging om DIO af te weren in de strijd om Caïro. De transfer van Hamon naar Stands was schokkend omdat het bijna volledig onverklaarbaar verliep.
7/10 Gevechten tegen kleine schurken zijn vrij repetitief
Vanaf deel 3 wordt elke handeling opgevuld door opvullende schurken te bestrijden, en het conflict heeft bijna altijd dezelfde formule. De helden zetten hun avontuur voort, maar raken plotseling gewond of worden beïnvloed door een mysterieuze kracht. Na meerdere mislukte pogingen om de dreiging te identificeren of af te weren, combineren ze hun Stands met de omgeving om een slimme overwinning te behalen.
De gevechten zijn ongelooflijk eenvoudig te voorspellen, vooral wanneer de helden een transportmiddel betreden. Enkele voorbeelden zijn de Hogepriesteres, Notorious BIG en Grey Fly , die uiteindelijk allemaal geen langetermijngevolgen of verhalende betekenis hadden.
6/10 JoJo's is te geobsedeerd door DIO
Voor alle JoJo's creativiteit, zijn obsessie met DIO is een groot tekort. Ondanks dat hij slechts de belangrijkste antagonist van de eerste en derde boog is, is hij in verschillende mate relevant geweest voor elke verhaallijn. Zijn flashbacks waren meestal onaangenaam en verklarend.
Bijvoorbeeld, Pucci probeerde het plan van DIO te voltooien om de hemel in te vinden Stenen Oceaan , en Giorno is de zoon van DIO. Dit betekent dat hoewel de anime bereid was DIO te vermoorden, ze hem blijven baggeren als een belangrijk plotpunt.
5/10 Ten minste één bijpersonage sterft altijd
Hoewel sterfgevallen een uitstekende manier zijn om de inzet te verhogen, JoJo's doet het op een manier die zo voorspelbaar is dat een grotere wending is om iedereen in leven te houden. Bijpersonages zijn notoir vatbaar om te sterven, waarbij sommige van hun eindes tamelijk onpartijdig en beknopt zijn.
Ook al Diamant is onbreekbaar - de act die bekend staat om zijn luchtige toon en levensgrote thema's - kon het niet laten om Shigechi te vermoorden bij het maken van de angstaanjagende introductie van Yoshikage Kira. De serie zou gemakkelijker zijn om van te genieten als de sterfgevallen in veel gevallen niet zo formeel en gedwongen waren.
4/10 JoJo laat veel belangrijke problemen onopgelost
JoJo doet uitstekend werk door raadselachtige en fascinerende personages te introduceren, maar hun interacties worden niet altijd afgesloten. Het was bijvoorbeeld nooit duidelijk wat er gebeurde met de marionettenslachtoffers van D'arby the Player, aangezien de kruisvaarders alleen de vrijheid van Kakyoin wonnen. Als zijn kracht door geweld had kunnen worden uitgeschakeld, zou Jotaro hem knock-out hebben geslagen zonder in de eerste plaats een vervalst spel te spelen.
Evenzo was de affaire van Joseph een groot probleem dat een interessante hoeveelheid dramatische confrontatie met Suzie Q had moeten veroorzaken. Ze was echter nauwelijks te zien in Diamant is onbreekbaar , wat de vraag opriep hoe zijn ontrouw hun huwelijk beïnvloedde.
3/10 De outfitontwerpen voor JoJo-personages zijn belachelijk
De kostuumkeuzes gemaakt in JoJo's zijn op zijn best raar en compenserend. Zo droeg Rikiel een outfit met koeienprint en een verstikkende kraag. Hoewel hij de zoon van DIO was, was het moeilijk om hem als een geloofwaardige bedreiging te beschouwen op basis van zijn belachelijke en onverklaarbare imitatie van een zuivelmascotte.
Gezien het feit dat de meeste vijandelijke Stand-gebruikers zich vermommen tussen gewone mensen, maken hun bizarre outfits het uitzonderlijk gemakkelijk om uit te kiezen wanneer helden aanvankelijk in een hinderlaag worden gelokt. Dit geldt vooral later in de serie, aangezien het kostuumontwerp in de loop van de tijd actief vreemder wordt.
2/10 In elke act is er een andere hoofdrolspeler
Terwijl we voor iedereen een geheel unieke hoofdrolspeler casten JoJo's act is origineel, het is ook vooral schokkend. Het betekent dat de meeste personages maar een paar hoofdstukken hebben om volledige bogen te vervullen, en dat veel ervan statisch blijven.
Hoewel sommige helden terugkeren, zoals Jotaro en Joseph, keren ze niet in significante mate terug. Het onvermogen van de serie om zich aan één hoofdrolspeler te binden, zorgt ervoor dat het algehele verhaal aanvoelt als door elkaar gegooide puzzelstukjes in plaats van als een enkel duidelijk beeld.
1/10 Stands worden in de loop van de tijd steeds verwarrender
Toen Stands voor het eerst werden geïntroduceerd, waren hun krachten charmant eenvoudig. Magician's Red straalde bijvoorbeeld vuur uit en Silver Chariot was een meesterlijke zwaardvechter. Door meer personages te introduceren, nam de behoefte aan originaliteit echter toe, waardoor latere Stands ingewikkeld werden.
Diavolo's 'King Crimson' was een uitstekend voorbeeld. Het werkte samen met 'Epitaph', waarbij de ene stand de tijd zag en de andere wist op basis van zijn behoeften. Veel fans hadden echter moeite om het te scheiden van DIO's 'The World', omdat hun effecten opvallend veel op elkaar leken. Beiden schakelden hun tegenstanders in een oogwenk uit; Die van Diavolo had gewoon een onnodig complexere uitleg.
