Wat de gevoelens van mensen ook zijn DCEU , is het duidelijk dat de zaken niet volgens plan verlopen. De grote 'reboot' die zogenaamd begon met Zwarte Adam werd afgebroken door de middelmatige kassa-ontvangst van de film, wat leidde tot een recente reeks tegenstrijdige rapporten die de hele saga in het ongewisse laat. Een artikel van 7 december in De Hollywood-reporter verklaarde dat een derde Wonder Woman film stond in de wacht, slechts een dag na star Gal Gadot twitterde hoe ze 'niet kan wachten om haar volgende hoofdstuk te delen' met fans. De flits film arriveert in 2023, compleet met de verontrustende bagage van ster Ezra Miller, Henry Cavill keert terug als Superman is in actieve twijfel, en Bruce Wayne sprong letterlijk letterlijk naar een ander universum met De slagman eerder in het jaar.
Welke weg dan ook James Gunn en Peter Safran kiezen voor de franchise , er zijn geen gemakkelijke manieren om uit de puinhoop te komen die ze hebben geërfd. De olifant in de kamer met betrekking tot de DCEU is simpel: ze hebben vanaf het begin het rivaliserende Marvel Cinematic Universe (MCU) achtervolgd en onderweg alle verkeerde lessen geleerd. Het vormen van een coherente en meeslepende verhaallijn uit de huidige wirwar van personages en scenario's is al moeilijk genoeg. Hoewel een herstart in crisisstijl in wezen alles op nul zet, loopt het nog steeds 15 jaar achter op de MCU, die begon met de eerste Ijzeren man film. Zelfs met een schone lei stapelen de problemen zich om redenen op Ijzeren man treffend demonstreert.
Iron Man was nog nooit goed aangepast voordat Robert Downey, Jr.
De eerste Ijzeren man is een relatief bescheiden inspanning in vergelijking met hoe de MCU zich sindsdien heeft ontwikkeld. Het richt zich op slechts één superheld en wijdt zich uitsluitend aan het vertellen van een goed oorsprongsverhaal dat mensen zal vermaken. Afgezien van het basisuiterlijk van S.H.I.E.L.D. en het nu legendarische paasei met Samuel L. Jackson, verwijst het niet naar een groter universum en zadelt het zichzelf op met geen aanvankelijke verwachtingen buiten misschien een vervolg of twee. Inderdaad, hoe groot de MCU ook is geworden, zijn voorganger werd grotendeels beschouwd als de tweede plaats in de superheldenoogst van 2008, met De donkere ridder en Heath Ledger's Joker voor het voetlicht te brengen.
herhalen Ijzeren man prestatie - overpresteren in het licht van relatief bescheiden verwachtingen - kan onmogelijk zijn in de huidige omgeving. Wat nog belangrijker is, is dat Tony Stark voor die tijd nog nooit een echte live-action-aanpassing had gekregen. Zijn optredens buiten de strips zijn beperkt gebleven tot animatieseries, die de held eleganter zouden kunnen afleveren dan een onhandig praktisch harnas. Dat gaf de eerste Ijzeren man film een echt schone lei om mee te werken. De combinatie van een sterk verhaal, CGI die het personage goed kan toveren, en het onberispelijke casting van Robert Downey, Jr als Tony Stark , zorgde er ook voor dat de film de kans optimaal benutte.
De andere twee leden van de 'Big Three' van de MCU - Thor en Captain America - hadden evenzo weinig concurrentie van eerdere incarnaties. Hetzelfde gold voor Hawkeye en Black Widow. De basis van de MCU werd dus gebouwd zonder dat makers over hun schouders meekeken. Naast de andere voordelen stelde het Marvel Studios in staat om personages als Spider-Man en The Hulk - die in het verleden succesvolle live-action-aanpassingen hadden ondergaan - organisch te integreren, zonder alles op hun positie te hoeven vastpinnen van Tobey Maguire of Lou Ferrigno. .
Een opnieuw opgestart DC-universum stuit onmiddellijk op creatieve uitputting
De serendipiteit van het ontstaan van de MCU is gewoon geen optie voor DC. De verschillende oorsprongsverhalen van de Drie-eenheid zijn meerdere keren aangepast, zowel recentelijk als in het verdere verleden. Het is zeker mogelijk -- De slagman 's succes bewees het - maar het zou betekenen dat we moeten concurreren met recente inspanningen zoals Man van staal en Wonder Woman, wat de zaken bemoeilijkt. Het herschikken van Kal-El en Diana zou een kolossale vergissing zijn, met Cavill en Gadot, beide fanfavorieten die veel lof verdienden voor hun uitvoeringen. Maar als je ze op hun plaats laat, moet je de haveloze verzameling halfbakken verhaallijnen van de DCEU met je meeslepen. Een film die hun respectievelijke oorsprong beschrijft, versterkt opnieuw de creatieve uitputting die DC bestrijdt.
Het starten van een nieuw DC-filmuniversum met personages naast de Trinity wordt ook moeilijk, vooral nu The Flash en Aquaman beide volgend jaar voor DCEU-films verschijnen. Zwarte Adam bewees dat Warner Bros. Discovery niet zomaar een personage kan aansluiten en verwachten dat de resultaten een hele franchise ondersteunen. Toch hebben de meeste bekende DC-figuren meerdere goed aangeschreven eerdere incarnaties om mee te concurreren. Hoe verder je komt in de keten van spraakmakende helden, hoe wankeler de vooruitzichten om een heel filmuniversum op te hangen. Het zal veel moeilijker blijken om uit dat raadsel te komen dan het relatief gemakkelijke begin van de MCU, waar ze gewoon een goede moesten maken Ijzeren man film.
Gunn en Safran hebben wel opties. Een verhaal in crisisstijl zou bijvoorbeeld de Gordiaanse knoop kunnen doorhakken en hen in staat stellen een fundament te leggen waarop ze kunnen bouwen. Maar gewoon opnieuw beginnen is niet meer genoeg. Wat ze ook besluiten, het zal de DC-filmfranchise nog steeds jaren achter de MCU brengen, en zelfs helemaal opnieuw beginnen zal het niet helpen om in te halen. Het raam is gesloten waarvoor Ijzeren man bereikt en gaat misschien nooit meer open. Dat is de realiteit waarmee Gunn-, Safran- en DC-films als geheel nu worden geconfronteerd.
