De jaren negentig waren misschien wel het meest verdeelde tijdperk in de stripgeschiedenis. Een decennium vol extreme stijl en radicaal nieuwe interpretaties van klassieke personages. De jaren negentig werden niet alleen voor veel oude stripfans, maar ook voor veel uitgevers een 'make-or-break'-moment. De tijd is niet bijzonder vriendelijk geweest voor het decennium, aangezien talloze grappen, memes en misvattingen rond de verhalen, personages en kunst de perceptie van mensen over het tijdperk hebben beïnvloed. Maar ondanks alle controversiële tekortkomingen bevatten de jaren negentig enkele van de beste verhalen tot nu toe, een detail dat veel mensen zich vaak niet realiseren. Het was een decennium van vernieuwing en een nieuwe start, maar ook van rampzalige beslissingen en slecht management.
Om volledig te begrijpen waarom de jaren '90 werden wat het was als het gaat om karakterontwikkeling, tonale verschuivingen in het vertellen van verhalen, veranderingen in de esthetiek en de moeite die grote uitgeverijen hadden om gelijke tred te houden met de tijdsgeest, is het noodzakelijk om een beetje in het verleden te kijken. . De jaren tachtig waren het omslagpunt voor stripboeken, zowel in goede als in slechte zin. Toen de klassieke verteltechnieken uit de Gouden en Zilveren Eeuw wegvielen door de opkomst van de gruizige antiheld en de onrustige superheld, begonnen lezers positief te reageren op het nieuwe soort verhalen dat in de winkelschappen en in de rekken terechtkwam. Het is belangrijk om te begrijpen dat deze veranderingen op zichzelf op geen enkele manier slecht waren, maar alleen dat het een luide roep was voor de veranderingen die de komende jaren zouden komen.
In de jaren tachtig begon de paradigmaverschuiving die in de jaren negentig zou exploderen
1984's Saga van het moerasding (door Alan Moore, Stephen Bissette en John Totleben) was de cruciale verschuiving in de paradigma's van stripboeken. Moore nam een ziekelijk personage en veranderde hem in een van DC's meest geavanceerde en volwassen verhalen van zijn tijd. Een groot deel van de fantasy en sciencefiction rond Swamp Thing bleef intact, maar de nadruk werd gelegd op de ziel van het personage en zijn worsteling met het behouden van een gevoel van menselijkheid in zijn nieuwe leven. Deze totaal andere benadering van het schrijven van superheldenverhalen opende de poort voor de komende verhalen, met name het werk van Frank Miller. 1986 was een baanbrekend jaar voor de stripboekenindustrie als werken zoals die van Miller Waaghals: Opnieuw geboren En Dark Knight keert terug , en die van Moore Wachters werden allemaal binnen een jaar vrijgelaten. Voorbij waren de kinderachtige stijlfiguren van weleer; superhelden waren grimmig en gepijnigd, en hun verhalen verving hoogvliegende heldendaden met volwassen inzet en gevolgen. 1987's Batman: Jaar één (door Miller en David Mazuchelli) en 1989 Dierlijke mens (door Grant Morrison en Chas Truog) zette de trend van de volwassen verhalenvertelling voort die Moore en Miller aanvoerden.
wakker en bak stout
Eind jaren tachtig veroverde een nieuw soort superhelden de wereld stormenderhand: de antiheld. Nu personages als Wolverine, the Punisher, Daredevil en Batman zich losmaakten van hun klassieke vormen, vond er binnen de industrie een grote toonverandering plaats. Terwijl veel solopersonages genoten van hun nieuw gevonden identiteit, begonnen ook veel andere teamgebaseerde superheldenstrips dit op te merken. De X-Men, nu verspreid over meerdere teams en iteraties, begonnen hun eigen verandering te ervaren. Maar het was een groep jonge mannen bij Marvel Comics, jong, hongerig en boordevol ideeën, die het komende decennium de basis zouden vormen.
Marvel heeft geholpen een radicale en extreme nieuwe stijl in te luiden voor de jaren 90
Als er namen zouden kunnen worden toegeschreven aan de stijl van de jaren 90, zouden het Todd McFarlane, Jim Lee, Erik Larsen, Marc Silvestri, Rob Liefeld, Whilce Portacio en Jim Valentino zijn. Samen hebben deze zeven mannen Marvel Comics opnieuw vormgegeven en gezamenlijk stripseries gelanceerd die het decennium zouden bepalen. Met werk onder titels zoals Spider Man , X-Men , Strafster , Beschermers van het universum en nog veel meer, deze zeven mannen brachten hete en opwindende nieuwe stijlen naar Marvel. Actie en dynamische poses werden met zo'n gevoel voor stijl getekend dat iedereen rechtop ging zitten en het opmerkte. Maar het was 1991 X-kracht (door Liefeld en Fabian Nicieza) die de deur intrapte. De New Mutants waren niet langer het militante preventieve mutantenaanvalsteam van Cable, luid, boos en klaar om te gaan. Uitbarstend met zwaarden, gigantische geweren, munitiezakken en stekels, X-kracht werd de blauwdruk die veel strips in de jaren negentig probeerden te repliceren.
rode haas 50/50
Het moet vooral duidelijk zijn dat strips zoals X-kracht , 1992 Spider Man (door Todd McFarlane) en 1991 X-Men #1 (door Chris Claremont en Jim Lee) waren niet alleen succesvol, ze waren enorm succesvol. Ze hielpen vanaf dat moment het precedent te scheppen voor veel andere strips bij alle grote uitgeverijen. Dit werd herhaald toen McFarlane, Liefeld, Larsen, Lee, Portacio, Silvestri en Valentino allemaal Marvel verlieten om Image Comics te creëren in 1992. Paaien , Larsens De wilde draak , Lee's WildC.A.T.'s , en Liefeld's Nieuwe generatie veroverde de wereld stormenderhand en bewees dat deze makers niet alleen maar een flesje aanstaken. Alle stijlfiguren en alle stijl die ze tijdens hun ambtstermijn bij Marvel introduceerden, zouden met grotere kracht exploderen toen ze Image vormden. Het striptijdperk uit de jaren negentig was nog maar net begonnen.
De jaren negentig waren een explosie van houding en actie
Marvel, DC en Image waren in de jaren 90 niet de enige grote namen als het om strips ging. Bedrijven als Malibu, Valiant en Wildstorm produceerden ook allemaal hun eigen originele inhoud. Malibu genoot succes met titels als Prime En Ultrakracht . Valiant produceerde series zoals Bloeddoorlopen , X-O Manowar , En Raï . Wildstorm zag succes met Gen 13 En WildC.A.T.'s . Het oorspronkelijke bedrijf van Jim Shooter, Defiant Comics, produceerde een originele serie, Strijders van plasma , ook. De jaren 90 waren een bloeiend en divers tijdperk voor strips, omdat meerdere bedrijven inhoud produceerden die zich over meerdere genres uitstrekte. Strips begonnen op gedurfde nieuwe manieren over te gaan naar videogames die in de afgelopen decennia ongezien waren. Valiant werkte voor hun samen met Nintendo Nintendo Comics-systeem -serie werkte Malibu samen met Capcom en Midway en produceerde straatvechter En Dodelijke strijd -serie, en Marvel sprong ook in de pool toen ze een single-issue uitbrachten Residentieel kwaad inbinden en een SNES-gerelateerde X-Men-strip .
Gedurfde nieuwe manieren om strips te verkopen begonnen ingang te vinden toen uitgevers over hete ideeën brainstormden om de aandacht van de lezers te trekken. Er werden uitgaven uitgebracht met omslagen in volledige folie, zoals Westkust Avengers #100. Sommige problemen, zoals Griezelige X-Men #304 had holografische afbeeldingen ingebed op de omslagen. In een bijzonder unieke zet, Malibu's De fret #1 kwam in de vorm van het gezicht van The Freret. Sommige strips werden zelfs in zakken gedaan en verzonden met verzamelkaarten. Deze bewegingen, plus talloze varianten van covers en herdrukken, begonnen hun tol te eisen van de industrie, een tol die nog werd verergerd door de meedogenloze toonverschuivingen die de industrie van binnen en van buiten op zijn grondvesten deden schudden.
Niet elke nieuwe verandering die in de jaren negentig werd doorgevoerd, werd goed ontvangen
Ondanks al zijn explosieve actie en recordbrekende verkopen, viel de kenmerkende stijl van de jaren 90 niet bij iedereen goed. In pogingen om gelijke tred te houden met de opkomende nieuwe trends, ondergingen klassieke personages radicale transformaties. Captain America kreeg een verfijnd exo-pak waarmee hij door muren heen kon slaan; De wesp werd veranderd in een letterlijk hybride wezen tussen mens en wesp; en Guy Gardner werd de lichaamsveranderende krijger. Op een kleinere, maar niet minder afgekeurde schaal ondergingen veel andere karakters veranderingen die niet goed werden ontvangen. Thor, Invisible Woman, Hawkeye, Doctor Fate en Booster Gold (en vele anderen) kregen allemaal gloednieuwe outfits die vaak behoorlijk belachelijk waren om te zien. Hierbij wordt niet eens rekening gehouden met rockende evenementen in de sector, zoals die van DC Ridderval , Dood van Superman , En Smaragdgroene schemering die pijlerpersonages als Batman, Superman en Green Lantern doodde in pogingen om tegemoet te komen aan de nieuwe smaak van de lezers. Alsof de vloedgolf van bizarre outfits en toekomstige wapens nog niet genoeg was, was er in de jaren '90 een grotere, zorgwekkendere trend die niet om te lachen was: de opkomst van het enorme crossover-evenement.
hoe de brouwefficiëntie te berekenen
In de jaren negentig was het zeker niets dat verhalen over verschillende titels gingen. DC's Crisis op oneindige aardes en Marvel's Geheime oorlogen Bij hun publicaties werden de gebeurtenissen in hun respectieve universums gevoeld. Omdat elk evenement uit twaalf nummers bestond, waren de verhalen lang en vol actie en drama, maar beknopt genoeg om hun welkom niet te lang te laten duren. 1994's Spider-Man kloon-saga het evenement daarentegen duurde 164 nummers in talloze beperkte series, one-shots en doorlopende series. 1995 X-Men: Age of Apocalyps evenement liep voor 58 nummers in meerdere titels en series. 1996's Aanval evenement liep voor 58 kwesties in ongeveer 20 verschillende titels. Als een stripfanaat de hele verhalen van deze drie grote evenementen had willen lezen, had hij 280 exemplaren moeten kopen. Terwijl stripboeken in 1995 ongeveer $ 2,00 kosten, zou dat $ 560 hebben gekost, of ongeveer $ 1128 vandaag. Dat was en is onhoudbaar.
Slechte besluitvorming kwam halverwege de jaren negentig met wraak terug
Met zoveel gigantische evenementen, geweldige personages en handige varianten van de stripboekproductie lijkt het alsof de jaren '90 een van de meest lucratieve en succesvolle tijden voor strips waren. Dit was echter niet het geval, omdat al deze factoren, hoewel ze op zichzelf uniek en definitief waren, zwak in de knieën begonnen te worden. De kosten voor het produceren van zoveel folie- en holografische omslagen, het verpakken in zoveel verschillende verzamelobjecten, het uitstrekken van personages en gebeurtenissen over zoveel titels en het vervangen van traditionele verteltechnieken door de aantrekkingskracht van extreme actie waren uiteindelijk schaars. Malibu Comics, dat geld wegvloeide van hun gamesdivisie, werd in 1994 gekocht door Marvel Comics . Defiant Comics sloot, na een handelsmerkrechtszaak met Marvel te hebben afgehandeld, in 1995 zijn deuren. Het ergste van alles was dat de hele stripindustrie een enorme ineenstorting doormaakte, een ineenstorting waarvoor schrijver Neil Gaiman slechts een paar jaar eerder had gewaarschuwd.
Tijdens de jaren '80 begonnen strips in waarde te stijgen. Verzamelaars die terugkeken op hun uitgaven uit de Gouden Eeuw, begonnen delen van hun collecties voor duizenden dollars te verkopen. Deze waardestijging leidde ertoe dat speculanten strips per drie en vijf kochten. Toen al die verzamelkaarten en variantomslagen op de markt kwamen, wilde iedereen er zoveel mogelijk kopen voor die mooie toekomstige investeringen. Het probleem was, zoals Neil Gaiman had voorzien, dat de ijver niets anders was dan een zeepbel die uiteindelijk zou barsten. Zijn woorden bleken juist te zijn, want halverwege de jaren negentig stopten talloze fans massaal met het kopen van strips. Retailers gingen failliet, de aandelen kelderden en Marvel balanceerde op een faillissement.
Ondanks de tekortkomingen waren de jaren 90 ook een decennium vol fantastische verhalen, personages en kunst
Het lijkt misschien alsof de jaren negentig niets anders waren dan slecht schrijven en financiële blunders, maar dat kan niet verder van de waarheid zijn. Er waren een aantal absoluut geweldige runs die gedurende het decennium werden gepubliceerd. Vertigo vrijgegeven De zandman , Sandman Mystery Theater , En Prediker . DC vrijgegeven Sterrenman En Koninkrijk kome . Marvel heeft de Oneindigheidshandschoen saga ook Aarde X En Spider-Man: maximaal bloedbad . De kwaliteit van het vertellen van verhalen in de jaren '90 wordt vaak heel gemakkelijk overschaduwd door de stortvloed aan hardcore personages die destijds populair waren, maar er waren een aantal werkelijk uitstekende verhalen die het verdienen om gelezen te worden.
Uiteindelijk zijn strips bedoeld om te entertainen. Wanneer de ogen van een lezer oplichten en er een glimlach op zijn gezicht verschijnt, is de missie volbracht. De bombast en stijl van de jaren 90 polariseerden begrijpelijkerwijs klassieke fans, maar we moeten niet vergeten dat elk tijdperk zijn trends en stijlfiguren heeft. Trefzinnen, kunststijlen, verhaalhaken en personages van de week komen en gaan. Het is niet eerlijk om het hele decennium als een woestenij voor strips te beschouwen vanwege een paar populaire uitschieters. We moeten ook begrijpen dat hoewel het tegenwoordig gemakkelijk is om te lachen om de stijlen van de jaren 90, het een feit is dat ze de legendes uit de industrie waar we nu van genieten, verkochten en hielpen vestigen. Het tijdperk was absoluut een donkere en gruizige tijd, maar het was ook een baanbrekend decennium van ongekend succes.
