Knowledge Waits is een functie waarbij ik gewoon een stukje stripgeschiedenis deel dat me interesseert.
Ik heb de laatste tijd een herhaling gemaakt van het klassieke televisiedrama uit de jaren 80, Cagney and Lacey, dat werd geproduceerd door Barney Rosenzweig (de show werd gemaakt door de toenmalige vrouw van Rosenweig, Barbara Corday, en haar schrijfpartner Barbara Avedon). De show was een kritische sensatie en won tweemaal de beste dramaserie bij de Emmy's (vijf keer genomineerd) en de twee sterren van de show, Tyne Daly (als Mary Beth Lacey) en Sharon Gless (als Christine Cagney), wonnen letterlijk elke Beste Actrice in een dramaserie Emmy van 1983-1988 (drie op een rij voor Daly, dan twee op een rij voor Gless en een laatste voor Daly in het laatste seizoen van de show). Hoe dan ook, gaandeweg kwam ik het feit tegen dat Rosenweig (die later met Gless trouwde nadat de serie was afgelopen. Ze zijn tot op de dag van vandaag nog steeds getrouwd) houdt een vaste blog bij dat is heel goed om te lezen en ik dacht ik deel zijn recente gedachten (van eerder deze maand. Zoals ik al zei, het is een vaste blog!) over de recente Shazam! film.
Het is belangrijk om te onthouden dat, hoewel de Gouden Eeuw van de strips duidelijk al een tijdje geleden is, het niet zo is dat er niet genoeg mensen in de buurt zijn die zijn opgegroeid met het lezen van deze strips. Het is duidelijk dat de legende van het schrijven van stripboeken, Roy Thomas, een grote fan van stripboeken uit de Gouden Eeuw was, en dat gold ook voor Rosenweig (die twee werd rond de tijd dat Captain Marvel zijn debuut maakte in Whiz Comics #2). Ten eerste, Rosenweig beschrijft zijn Captain Marvel-fandom :
Tijdens de begindagen van de Tweede Wereldoorlog was er een ander conflict gaande in Amerika dat de jeugd van onze natie verdeelde. Ik was een kind in die vroege jaren 1940, en zoals ik het me herinner, moest je vrij veel naar voren komen ... jezelf verklaren ter ondersteuning van de ene of de andere kant. Je was ofwel een Superman-stripboekkind of je was in het kamp van Captain Marvel. Er waren weinig of geen cross-overs. Ik heb altijd geloofd dat ik in deze strijd in de minderheid was. Het leek me dat iedereen Superman leuk vond en alleen ik had een relatie met de andere man.
De redenen voor mijn keuze waren solide. Superman was altijd onoverwinnelijk... nooit echt in gevaar... zelfs niet als hij een bril opzette en een pak met dubbele rij knopen en zichzelf Clark Kent noemde. Onder dat pak en stropdas droeg Superman zijn panty en was hij nog steeds Superman terwijl mijn man anders was. Captain Marvel bestond alleen toen hij werd opgeroepen door een 14-jarige kreupele krantenjongen genaamd Billy Batson. Billy was kwetsbaar, heel menselijk en helemaal alleen op de wereld... totdat hij het woord SHAZAM schreeuwde... en op magische wijze de onverwoestbare, onoverwinnelijke Captain Marvel werd.
Het is gemakkelijk om te zien hoe de dingen harig kunnen worden voor de jonge Batson. Een of andere slechterik zou de transformatie kunnen observeren, dan op de jongen gaan liggen wachten, hem grijpen en hem de mond snoeren voordat hij iets kon zeggen ... laat staan Shazam. Nu heb je iets... een held die kwetsbaar was. Er zou iets ergs kunnen gebeuren... tenzij Billy een manier zou vinden om van die grap af te komen en het mystieke en magische woord te zeggen... SHAZAM.
En wat betekende dat allemaal? Shazam was een acroniem. Wie het geschenk ook kreeg... en het stripboek had een zeer uitgebreide uitleg over hoe Billy werd gekozen... door Shazam te zeggen, zou hij onmiddellijk de belichaming zijn van de wijsheid van Salomo, de kracht van Hercules, het uithoudingsvermogen van Atlas, de kracht van Zeus, de geest van Achilles en de snelheid van Mercurius.
En toen... was het allemaal afgelopen. Ik groeide op en Captain Marvel verdween... niet alleen uit mijn leven, maar uit ieders leven... Billy Batson en zijn alter ego werden het slachtoffer(s) van een langdurige rechtszaak waarbij het vonnis van niemand minder dan de legendarische rechter kwam, Geleerde hand. Toevallig, rond deze tijd, nam de populariteit van het stripboek in de VS af, om uiteindelijk een heropleving te hebben en een grotere comeback dan ooit voor de superhelden, maar niet voor mijn favoriet….
cuvée van trollen
Rosenweig besprak vervolgens Superman's uitstapjes naar film en hoe superheldenfilms zo'n belangrijk onderdeel van de filmindustrie zijn geworden. Vervolgens bespreekt hij het tegenkomen van een NIEUWE Captain Marvel-film, alleen was het de Marvel-film met Brie Larson in de hoofdrol als een geheel andere Captain Marvel. Hij complimenteert die film, maar dan bespreekt hij de Shazam-film en hoe hij hem in zijn eentje probeerde te bekijken zonder Gless te storen (het is een heel charmante reeks, zoals wanneer ze op een avond bezig is en dus huurt hij de film eindelijk, maar dan besluit ze om gewoon met hem tv te kijken en hij zet het uit alsof ze hem betrapt op het kijken naar een skin flick). Eigenlijk zou je gewoon de hele blogpost moeten lezen. Het is heel goed geschreven.
Maar laten we naar het vlees gaan. Wat vond hij van de film toen hij hem eindelijk zag? Ten eerste merkt hij zijn indruk op dat hij aanneemt dat de film had besloten om een kitscherige kijk op het personage te geven om op te vallen, maar als hij ernaar kijkt...
Het blijkt dat dit niet is wat ze aan het doen waren. In bijna een eerbetoon aan de Tom Hanks-film, Big, speculeerden de makers (het leek) wat er zou gebeuren als een 14-jarig kind in een superheld zou kunnen veranderen door alleen maar te zeggen Shazam … zou hij allemaal veranderen, of zou hij nog steeds 14 zijn in dat volwassen superlichaam? Daar had ik in 1943, toen ik zes was, nooit aan gedacht, maar... nou... het is helemaal geen slecht idee.
Voor mij wordt de film een beetje somber waar al deze superheldenfilms dat doen…. te veel wham, bam, gekke gevechten en overdreven actiescènes ... dat hoort allemaal gewoon bij het territorium. Maar waar het is dat deze film voor mij slaagt, is in die doordachte en semi-subtiele beslissingen die werden genomen over setting, karakter en relaties met de rest van de familie van dramatis personae in de film.
Ik ga het jullie niet allemaal aanbevelen, want ik heb geen goed idee wie dit soort dingen leest. Maar als er nog een jongere in iemand zit die toegang heeft tot Apple TV, die zich afvraagt wat er van hun favoriete superheld is geworden... op een avond dat hun echtgenoot verwikkeld is in een lange Zoom-sessie.... Ik zeg alleen maar... je zou het veel erger kunnen doen.
... En weet je, het is best leuk om weer in contact te komen met dat kind.
Het is fascinerend om op te merken dat de 'Billy Batson nu verandert in Captain Marvel maar de controle over zijn lichaam behoudt' al meer dan 30 jaar bestaat, maar als je vroeger een Captain Marvel-fan was, is zo'n take nog steeds nieuw aan jou (en in het geval van Rosenweig neemt hij natuurlijk aan dat het voor de film is gemaakt). Fascinerende dingen van een televisie-icoon.
Als iemand een idee heeft voor een interessant stukje stripgeschiedenis, stuur me dan een bericht via brianc@cbr.com!
