Wolverine heeft zijn hele leven veel ups en downs gehad, maar de tijd dat Magneto zijn adamantiumskelet tevoorschijn haalde, veranderde het traject van zijn personage. Dit tijdperk van Wolverine duurde vanaf 1993 X-Men (deel 2) #25 tot 1999 Wolverine (deel 2) # 145 , een periode van zes jaar waarin Wolverine functioneerde zonder het legendarische metaal. Sommige fans kijken neer op dit tijdperk vanwege de manier waarop het tot zijn wilde boog leidde. Sommige fans maken nog steeds grapjes over deze neusloze versie van Wolverine, maar veel van hun klachten zijn overdreven.
Wolverine's tijd zonder zijn adamantium was veel interessanter dan waar de eer voor wordt aangenomen. Het adamantiumskelet en de genezende factor van Wolverine maken het moeilijk voor zijn verhalen om echt op het spel te staan. Het verwijderen van die elementen nam een kruk weg en leidde tot zes jaar Wolverine-verhalen die anders zijn dan alle andere.
Wolverine test zijn metaal
Het verlies van zijn adamantium door Wolverine was een cruciaal moment in de stripgeschiedenis van de jaren 90 en het is eerlijk gezegd nogal verrassend dat Marvel het daadwerkelijk heeft gedaan. In 1993 was Wolverine enorm populair. Hij was veruit het populairste lid van de X-Men, die al maandelijks Marvel's best verkochte stripverhaal was. Zijn soloboek verkocht ook buitengewoon goed en overtrof gemakkelijk alle anderen bij Marvel, behalve Spider-Man. Wolverine was een verkooptitan en speelde ook de hoofdrol X-Men: de animatieserie . In deze tijd waarin Marvel de mediasynergie omarmt, gaan de strips hun eigen weg in een tijd waarin er zoiets groots was als X-Men: de animatieserie doorgaan is ondenkbaar. Het wegnemen van Wolverine's adamantium was een enorme verandering die een iconisch aspect van zijn karakter verwijderde.
Het was natuurlijk ook volkomen logisch. Het feit dat Magneto Wolverine niet zojuist in het begin van zijn carrière bij de X-Men had vermoord, maakte de goedgelovigheid al iets heftigs. De Claremont-jaren hadden Magneto tot een sympathieke bijna held gemaakt; het post-Claremont X-kantoor ging een andere kant op en ze moesten hem opnieuw definiëren door hem iets drastisch te laten doen. De X-Men in de jaren '90 had niet echt reservekarakters om als kanonnenvoer te gebruiken. Vrijwel allemaal hadden ze behoorlijk grote fanbases of waren ze anderszins onmogelijk te doden. Wolverine was het gemakkelijkste teamlid om te breken, omdat hij erom bekend stond dat hij overleefde. Hij was ook het personage dat het meeste gevaar liep te stagneren, wat hem rijp maakte voor een grote verandering.
Op dat moment was Wolverine nog maar een paar jaar verwijderd de onthullingen van Wapen X en Marvel had dat verhaal zo ver mogelijk doorgevoerd in zijn soloboek. Ze zouden nog niet alle geheimen van Wolverine onthullen, omdat dat het man-of-mysterie-aspect zou wegnemen van het personage dat hem zo intrigerend maakte. Larry Hama, de schrijver van Wolverine (deel 2) was destijds uitstekend, maar zijn handen waren gebonden door de Marvel-redactie. Teruggaan en die oude Wolverine-verhalen lezen die probeerden in de kennis van Weapon X te graven, kan erg frustrerend zijn, omdat ze zo zijn opgezet dat het voelt alsof er om elke hoek een grote onthulling is, maar ze werpen nooit hun vruchten af. Marvel was niet van plan om Hama de geheimen van Weapon X te laten onthullen, omdat ze dan aan een vast verhaal vastzaten en de kans op reacties van de lezers groot was.
Dus Magneto verwijderde in plaats daarvan Wolverine's adamantium. Plotseling was er een grote verandering in de Wolverine-verhalen. Tot nu toe hadden lezers veel Weapon X-verhalen gezien en verhalen die zich tijdens de Koude Oorlog in Wolverine's verleden verdiepten. Die verdwenen allemaal plotseling zodra Wolverine zijn adamantium verloor. Het personage was verder gegaan en de jaren van de bottenklauwen waren begonnen.
Wolverine's klauwen opnieuw uitvinden
Wolverine (deel 2) #75 liet een schok achter bij de lezers. Hij had het verlies van zijn adamantium ternauwernood overleefd en het verwoestte zijn genezende factor en lichaam. Om zijn waarde aan het team te bewijzen, ging Wolverine de Danger Room binnen om zichzelf te testen en liet instinctief zijn klauwen los - wat op dat moment altijd pure adamantiummessen waren geweest, geïmplanteerd door Weapon X, zoals vastgelegd in het gelijknamige verhaal. Zes vlijmscherpe botklauwen sprongen uit zijn huid en plotseling begrepen fans iets nieuws over hun favoriete personage. Natuurlijk was het een schok omdat het in tegenspraak was met wat Wapen X had het ze letterlijk net verteld, maar dat maakt deel uit van wat het zo'n geweldige wending maakte. Dit moment herdefinieerde volledig wat lezers wisten Wolverine en zijn krachten .
Opeens kon Wolverine niets meer op zijn weg doorkruisen. Zijn klauwen hadden grenzen, wat betekende dat Wolverine grenzen had. De botten van Wolverine konden gebroken worden, wat betekende dat hij de manier waarop hij vocht moest heroverwegen, zelfs met zijn genezende factor. In de onmiddellijke nasleep van het verlies van zijn adamantium was zijn genezende factor feitelijk veel zwakker vanwege het trauma dat gepaard ging met het in leven houden van hem na zo'n catastrofaal letsel. Plotseling, Wolverine (deel 2) had weer inzet. De Canucklehead was niet zomaar een onstuitbare tank die in elk gevecht terecht kon komen en schade kon opdoen. Nu voelde het redelijk om aan te nemen dat Wolverine kon verliezen of sterven. Zijn strijd tegen Cyber heeft dit punt echt duidelijk gemaakt. Cyber's adamantium-armen en superkracht maakten hem tot een zwaar gevecht voor Wolverine met zijn adamantium. Zonder dit verbrijzelde Cyber eenvoudigweg de klauwen van Wolverine en moest de held vanuit een nieuwe invalshoek het gevecht aangaan.
Er is een reden enkele van Wolverine's beste gevechten zijn van zijn botklauwjaren. Deze gevechten waren niet alleen Wolverine die schoten uitwisselde met zijn vijanden als een onstuitbare scherpschutter in het Oude Westen; het waren wanhopige veldslagen waarbij Wolverine moest uitzoeken hoe hij gevechten kon winnen tegen vijanden die hem uitdaagden toen hij onbreekbare botten had. Wolverine had altijd de neiging om zich in gevechten te storten, zelfs tegen vijanden als The Hulk. Nu moest hij een plan hebben. Hij moest nadenken. Hij moest zijn geroemde vaardigheden en ervaring gebruiken om iets anders te doen dan eerst in de klauwen springen en hopen te winnen. Het was een opwindende tijd om een Wolverine-fan te zijn, omdat de lezers eindelijk konden zien waarom hij de beste was wat hij kon, en niet alleen maar moesten zien hoe hij wonden overleefde die iemand anders zouden doden.
Reguliere striplezers krijgen niet veel kansen om verhalen te lezen die ze nog nooit eerder hebben gezien. De stripindustrie is gebaseerd op nostalgie en doet een beroep op wat lezers altijd hebben gehad. De status quo kan een tijdje veranderen, maar zal altijd vroeg of laat weer terugkeren. Botklauw Wolverine was een kans om een nieuwe kijk op Wolverine te krijgen. Het daagde makers uit om Wolverine op nieuwe manieren te gebruiken, wat de lezers spannendere verhalen opleverde.
Het probleem van de wilde veelvraat
Wolverine (deel 2) #76-90 ging over Wolverine die zijn grenzen opnieuw leerde kennen. Wolverine (deel 2) # 91-100 ging erover dat hij wild werd . Wolverine's terugkeer naar de X-Men onthulde dat zijn adamantium zijn mutatie had tegengehouden, en zonder deze werd hij wild. Deze negen nummers bezorgden fans een wildere Wolverine dan ooit en vormden opnieuw een drastische afwijking van wat Wolverine was geweest. Wolverine was altijd wild, maar nu liep hij op een scheermesje, altijd op de rand van een woedende woede. Hiervoor was een bekende Wolverine-trope nodig en deze werd aangepast, waardoor nog meer gevaar ontstond dan voorheen. Dit was een nieuw gezicht voor Wolverine en het was verfrissend voor fans om hem in dit angstaanjagende licht te zien.
Natuurlijk was nummer honderd het nummer waarin Wolverine uiteindelijk helemaal wild werd en dit zette veel van zijn fans af, omdat hij een meer dierlijke held werd. Er is echter een kern van een goed idee uit deze tijd. Wolverine was plotseling woester dan ooit. Hij moest trainen en hard werken om niet te knappen. Het lijkt er eerlijk gezegd op dat Marvel op dit punt koude voeten kreeg, omdat ze in feite snel door dit deel van Wolverine's karakterontwikkeling zijn gegaan om hem terug te brengen naar een herkenbare status quo, waarbij hij zijn terugkeer naar normaal uitlegde als een reeks beeldinductoren vóór zelfs dat soort van ging gewoon weg.
bard (kerkers en draken)
Veel lezers reageerden slecht toen Wolverine in een dier veranderde en het is de belangrijkste reden waarom het botklauwtijdperk zo'n slechte naam krijgt. Dat Marvel zo snel koude voeten kreeg, was daar zeker een onderdeel van, en de voortdurende klachten van lezers die gewoon de oude status quo terug wilden, speelden een grote rol in het abrupte einde van het verhaal. Fans hielden niet van de verandering omdat ze geconditioneerd waren om het bekende te verwachten. Marvel knielde de verhaallijn af, maar hield de bottenklauwen rond. Ze behielden ook jarenlang het meer grillige Wolverine-lettertype, om de lezers eraan te herinneren dat, ondanks dat het er normaal uitzag, de dingen beslist niet normaal waren in Logans hoofd.
Wetende hoe de bottenklauw-saga uitschudde, is het gemakkelijk om te zeggen dat het een vergissing was om Wolverine wild te maken. Het is echter onmogelijk om te zeggen dat het een slecht idee was, omdat Marvel het idee nooit de kans heeft gegeven om te ademen. Er zijn in deze periode veel geweldige verhalen uitgebracht - Wolverine (deel 2) # 91-100 zit vol problemen met coole actie, geweldige opzet en geweldige karaktermomenten van Wolverine en de andere personages. Het feit dat ze zich vrijwel onmiddellijk terugtrokken nadat ze de trekker van de verhaallijn hadden overgehaald, is het meest teleurstellende deel, net als de manier waarop fans van het personage op het verhaal reageerden. Het is de grootste smet op de botten van de klauwjaren, en het heeft de kleur gekleurd zoals lezers ze sindsdien hebben waargenomen.
Bone Claw Wolverine verstoorde de status quo
Terugkijkend op Wolverine's botklauwjaren is het verbazingwekkend dat ze het zo lang hebben volgehouden. Modern Marvel zou nooit toestaan dat een grote verandering in een populair personage jarenlang aansleept. Wolverine verloor zijn adamantiumskelet zes jaar lang. Het personage heeft het grootste deel van de jaren '90, een van zijn sterkste, best verkochte tijdperken, zonder dit doorgemaakt.
De bottenklauwjaren zijn interessant omdat ze de lezers een nieuwe Wolverine gaven. Voorbij was de Hulkbusting Wolverine uit het verleden. Als Botklauw Wolverine tegen Hulk zou vechten, zou hij een onberispelijk plan moeten hebben. De tank die alles op zijn pad kon doorsnijden was verdwenen en in zijn plaats vonden de lezers een slimmere, slordiger jager. Wolverine met adamantium is prima, maar Wolverine met bottenklauw gaf lezers betere verhalen die Wolverine daadwerkelijk op de proef stelden op manieren die ze nog niet eerder hadden gezien.
Wolverine
Wolverine verscheen voor het eerst in De ongelooflijke Hulk #180, waar hij de Jade Giant tot stilstand bracht, voordat hij zich in 1975 bij Marvel's X-Men voegde. Sindsdien heeft de opvliegende berserker met onbreekbare klauwen zichzelf bewezen als een van Marvel's populairste personages. De gemuteerde held was ook de ruggengraat van de X-Men filmfranchise, die liep van 2000 tot 2020, en critici beschouwen zijn solofilm als Logan , een van de beste superheldenfilms ooit gemaakt.
Bekend als een onstuitbare tank die overal doorheen kan snijden, is Wolverine technisch gezien niet een van de krachtigste helden van Marvel, maar hij is wel een van de dodelijkste personages in hun selectie. Zelfs schurken als Magneto en de Juggernaut hebben geleerd op hun hoede te zijn voor Wolverine's klauwen.
