RETRO REVIEW: Ghost in the Shell is een meesterwerk van actie en filosofie

De meeste mensen met zelfs maar een vluchtige interesse in anime hebben waarschijnlijk op een gegeven moment zoiets gegoogled als ' beste anime-films aller tijden ' of 'beste anime om in anime te komen.' Ondanks dat je veel meer uitsluit dan er in zit, kunnen lijsten nuttig zijn, omdat ze een idee geven van consensus en aanbevelingen voor persoonlijk onderzoek. Stel dat je een van die mensen was of bent die een van de twee heeft opgezocht. bovengenoemde vragen. In dat geval bent u ongetwijfeld de bewerking van regisseur Mamoru Oshii uit 1995 tegengekomen Spook in de schelp . Het staat op vrijwel elke lijst die 'beste' en 'anime' combineert en heeft ongetwijfeld zijn plaats in de popculturele canon veiliggesteld. Het heeft goedkeuring gekregen van de Wachowski's, Lilly en Lana, James Cameron en talloze mangaka. Maar naast een traceerbaar papieren spoor van invloed, Spook in de schelp is een van zijn eigen soort werk dat vaak wordt geciteerd maar zelden geëvenaard.

bud light moeder beoordeling

Aangepast van Masamune Shirows ( Zwarte magie , Appelzaad ) manga met dezelfde naam, Spook in de schelp is, zoals die van Matsuhiro Otomo Akira (1988) en Yoshiaki Kawajiri Ninja-rol (1993), een gateway-anime. Het is het soort film waar je naar kijkt en meteen de behoefte voelt om zoveel mogelijk vergelijkbare inhoud te bevatten - hoewel er geen vervanging is voor dat eerste hoogtepunt. Aan het kijken Spook in de schelp is een voor-en-na-ervaring. Toch is het gemakkelijk om als vanzelfsprekend te worden beschouwd met de golf van vervolgfilms en -series en verheerlijkte namaakproducten die sindsdien de term 'cyberpunk' hebben verkleind tot eigendommen waarin elk moedig kind op sleutels hamert en toegang heeft tot databases. Maar voordat de overvloed is verdwenen Spook in de schelp Wat de kracht van deze film betreft, is er de originele film – en daar valt niet mee te spotten.

RETRO REVIEW: Het einde van Evangelion

Het verhaal begint in 2029 in New Port City, Japan. In deze speculatieve toekomst zijn er technologische vooruitgang en verbeteringen gekomen rigoureus . Stadsgezichten zijn bezaaid met kabels en torens; individuele lichamen kunnen worden uitgebreid met prothesen die variëren van kleine verbeteringen tot hele 'schalen' die de enige noodzakelijke menselijke component huisvesten: de hersenen. Volledig onveranderd van vlees en bloed blijven is een nieuwigheid die sterk tegen de tijd ingaat. Ondanks de versnelde overdracht van informatie blijven dezelfde eeuwenoude problemen bestaan: regeringen ondergaan staatsgrepen en overlopers bedreigen staatsgeheimen. Zelfs kleine criminelen kunnen min of meer vrijelijk de havens binnendringen die elke straat verbinden, waarbij ze de geesten van onschuldige mensen infiltreren, herinneringen corrumperen en identiteiten geheel uitwissen.

Spook in de schelp Praat nooit neer tegen zijn publiek

De plot van de film is rijk aan politieke intriges, filosofische concepten en adembenemende actie, en houdt de kijker nooit in de hand.

Het tegengaan van de eindeloze reeks van steeds evoluerende digitaal verbeterde bedreigingen is dat wel Openbare veiligheid Sectie 9 , een wetshandhavingsafdeling van de hoogste orde. Sectie 9 is een uitgebreid team dat de meest rommelige taken uitvoert, zoals operaties die de junta dwarsbomen. De eenheid beschikt over experts op het gebied van moderne oorlogsvoering en het ondersteunen van tactische bekwaamheid met brute kracht carte blanche om gerechtigheid te bewerkstelligen, waarbij hij alleen verantwoording aflegt aan hoofddirecteur Daisuke Aramaki en de Japanse premier. Op de grond leidt majoor Motoko Kusanagi het team. Major is toevallig ook de meest cybernetisch aangevuld individu van de eenheid, een menselijk brein ingekapseld in een volledig anorganisch omhulsel. De rest van haar team bestaat uit Batou, een stevige, gespierde man van actie uitgerust met cybernetische ogen – Major's meest vertrouwde vertrouweling – en Togusa, die, net als de hoofddirecteur, geen uiterlijke vergroting heeft.

Nadat de assistent van de minister van Buitenlandse Zaken is gehackt, wordt Sectie 9 ertoe gebracht te geloven dat dit slechts de meest recente daad van een mysterieuze crimineel bekend als de Puppet Master . Wie deze verschijningsachtige antagonist precies is, zal te zijner tijd worden onthuld, maar nu nog niet. In een poging de hack te traceren, ontmoet het team een ​​sanitairmedewerker en een crimineel, gedrapeerd in een verhullende parka, met een rond machinegeweer met hoge snelheid in de hand. Met dit laatste personage gaat Major een gevecht aan dat net zo fris aanvoelt als in 1995. Kogels vliegen in het rond als Major haar uniform uittrekt en geleidelijk aan uit het zicht verdwijnt. De majoor ontwapent de man en laat alleen een schaduw achter die flikkert in scheenhoog water. De bewegingen van Major, onzichtbaar voor de crimineel en de kijker, zijn te vergelijken met waterdruppels, waarbij alle fysieke bewegingen worden weergegeven in vloeibare actielijnen.

10 beste sciencefiction-anime, perfect voor nieuwe kijkers

Deze meesterlijke actiescène, de eerste van vele, zou de enige reden zijn om naar te kijken Spook in de schelp , maar Oshii et al. hebben veel meer aan hun hoofd dan opwinding. Terwijl Sectie 9 van de hoofdrol naar de doodlopende weg gaat en weer terug, wordt het verstrijken van de tijd net zo'n integraal onderdeel van het verhaal als de kinetische gevechten. In een bepaald intermezzo, de muziek van de componist Kenji Kawai (een terugkerende Oshii-medewerker) vult onze oren. Bellen, klokkenspel en diepe oceanische synths wiegen ons in een meditatieve staat terwijl beelden van de augmented future doordrenkt zijn van regen. Neonreclames lopen uit in zachte halo's en roestige gebouwen lijken voor onze ogen te eroderen. Het geautomatiseerde stopbord is net zo belangrijk als de mensen die nooit stoppen om de aangeboren vreemdheid van hun omgeving op te merken.

yuengling black & tan alcoholgehalte

In een andere scène maakt Major een vrije duik in de rivier van de stad, drijvend in een uitgestrekt niets. Terwijl ze bovenkomt, komt ze oog in oog te staan ​​met haar spiegelbeeld, waarbij twee figuren met elkaar botsen. Even later vraagt ​​Batou Major om niet zonder spotter te duiken, maar het maakt haar niet uit wat er met haar schild gebeurt. Net als haar nonchalance bij het uitkleden, is het schip slechts een noodzakelijk middel om door de wereld te navigeren en niets meer. Het gaat erom wat zich in de schaal, de geest of de ziel bevindt. Major gaat uitvoerig door over 'de talloze ingrediënten waaruit het menselijk lichaam en de menselijke geest bestaan', waarbij hij spreekt op zoek naar betekenis, op zoek naar antwoorden waar die misschien niet zijn. Kazunori Itō, die het scenario schreef, legt de dilemma’s tussen lichaam en geest bloot in het midden van Spook in de schelp . De majoor is grappiger in de manga, maar hier is ze geneigd om in een oogwenk en zonder een vleugje ironie hals over kop in paarse proza-herkauwers te duiken. De ontwapenende openhartigheid balanceert op de rand van onhandigheid. Het is ook dit droge, nuchtere nadenken dat de meest intellectueel stimulerende aanwijzingen oplevert - dingen waar de kijker over na moet denken lang nadat het laatste shot van de stad zwart is geworden.

pleit voor het 5e bier

25 beste robotfilms aller tijden, gerangschikt

In stukken genomen, elk aspect van Spook in de schelp is uitzonderlijk: de actie is minutieus samengesteld, waarbij aan alles is gedacht, van een mes dat uit de handen van een slechterik valt tot een ligament dat op het punt staat te scheuren. Elke nauwkeurig getekende beweging heeft een natuurlijke vloeibaarheid. Het zou dwaas zijn als het team van Oshii zou proberen elk krasje van schaduw en slijtage waaruit Shirow's kunstwerken bestaan ​​vast te leggen. In plaats daarvan krijgen we de alchemistische schoonheid van bewegende lichamen te zien, afgebeeld op manieren die live-action zelden kan bereiken.

Spook in de schelp Is uitzonderlijk goed verouderd

De onstuimige concepten zijn alleen maar in belang toegenomen sinds de release van de film in 1995.

Aan de andere kant is de dialoog niets minder dan spectaculair, afwisselend van technogebrabbel en filosofische overpeinzingen over waarom Togusa, een min of meer doorsnee persoon, een tactische noodzaak is voor het succes van Sectie 9. Vaak komen deze allemaal samen in lange scènes die ons vragen om te luisteren - en wat nog fascinerender is, is dat elk ogenschijnlijk onbelangrijk aspect een directe verbinding heeft met iets anders in de film.

Aan het kijken Spook in de schelp in 2024 zijn technologische apparaten die ooit als louter hulpmiddelen werden beschouwd, prothetische verlengstukken van ons lichaam geworden. Onze telefoons, computers en tv’s – de algemene bemiddeling van de werkelijkheid via schermen – hebben ons getransformeerd op een manier die onmiddellijk duidelijk is en op een manier die alleen de tijd zal onthullen. Objecten die we moeten controleren zijn controlerende entiteiten in ons leven geworden. Terwijl de wereld blijft veranderen door technologie, vormen de belangrijkste vragen de kern van Spook in de schelp zijn relevanter geworden voor ons leven.

Spook in de schelp

Een cyborg-politievrouw en haar partner jagen op een mysterieuze en krachtige hacker genaamd de Puppet Master.

Regisseur

Mamoru Oshii

Datum van publicatie

19 november 1995

Studio

Productie I.G

Vorm

Atsuko Tanaka, Akio Otsuka, Iemasa Kayumi

Schrijvers

Masamune Shirow, Kazunori Itô

Looptijd

1 uur 23 minuten

Hoofdgenre

Animatie

Franchise

Spook in de schaal

Productiebedrijf

Kôdansha, Bandai Visual Company, Manga Entertainment.

• Ongeëvenaarde actiescènes, al dan niet geanimeerd
• Rijke filosofische concepten voorgesteld aan kijkers
• Een fascinerend complex plot dat nooit neerbuigend is voor de kijkers

• De Engelse dub kan ongemakkelijk zijn, maar heeft toch een eigenzinnige charme