Op veel manieren, Senua's Saga: Hellblade II is de perfecte belichaming van zijn eigen onrustige hoofdrolspeler. De game – een vervolg op die van 2017 Hellblade: Senua's offer – volgt de Pictische krijger Senua terwijl ze blijft vechten tegen de wreedheid van de werkelijkheid en haar eigen mentaliteit. Hoewel ze haar eigen persoonlijke verdriet van het laatste avontuur overwint, worstelt Senua nog steeds met haar psychose die haar onderwerpt aan tegenstrijdige visies, stemmen en overtuigingen die exclusief voor haar zijn. Het tegenstrijdige karakter van psychose wordt respectvol in beeld gebracht Hellblade II , met betoverende visioenen van horror met sensuele geluiden van twijfel, angst en schaamte. Deze tegenstrijdigheden zijn echter ook voelbaar in het ontwerp van de game, omdat het er niet in slaagt een mythologisch epos te combineren met de psychologische geest van het origineel.
Ironisch, Hellblade II's identiteitscrisis zou ook van toepassing kunnen zijn op de ontwikkelaar, Ninja Theory. Van 2007 tot 2015 ontwikkelde de Britse ontwikkelaar van videogames een reputatie voor stijlvolle actiegames zoals Heavenly Sword, Enslaved: Odyssee naar het Westen en de korte duur Dmc duivel mag huilen opnieuw opstarten. Op hun best waren deze bovengenoemde games fascinerend door hun rebelse presentatie en adrenaline-gedreven actie. Maar in het ergste geval belichaamden ze een jeugdige houding gecombineerd met oppervlakkige gameplay. Dat is de reden waarom Ninja Theory de release van Hellblade in 2017 viel zo op. Het was een persoonlijke en psychologische karakterstudie die indruiste tegen de bombastische gamebibliotheek van de ontwikkelaar. Nog indrukwekkender: het werkte. De onrustige gemoedstoestand van Senua, die werd geïnterpreteerd als een dubbelzinnige visie op de Noorse mythologie, vond diepe weerklank bij de spelers, net als haar boeiende verhaal over verlies en groei. Dit is maar voor de helft waar Hellblade II.
VerwantHellblade: Senua's Sacrifice's verhalen vertellen blijft ongeëvenaard
Senua's Sacrifice vertelt het verhaal van een Keltische vrouw met een psychose die zich in de Noorse hel waagt om haar liefde te redden, en het is even meeslepend als donker.Senua's Saga: Hellblade II's gameplay is oppervlakkig en niet betrokken
De mechanica, gevechten en puzzels van het spel zullen het geduld van de speler op de proef stellen, niet hun vaardigheden
VerwantActie-horrorgames zijn een onderschatte kunstvorm
Actie en horror lijken volkomen onverenigbare velden, maar het actie-horror-genre produceert al tientallen jaren gaming-meesterwerken.Senua gaat verder waar het laatste spel was gebleven en laat zich gevangen nemen door Noormannen-slavers, in de hoop haar volk te bevrijden van de slavernij terwijl ze de slavenhandelaars van binnenuit vermoordt. Een storm vernietigt echter de slavenschepen, waardoor Senua gehavend en gekneusd achterblijft op de kust van IJsland in de 9e eeuw. Net als het vorige spel, Hellblade II beschikt niet over enige vorm van heads-up display. Dit werd gedaan om een werkelijk meeslepende ervaring voor de speler te creëren. De besturing is zichtbaar wanneer het spel wordt gepauzeerd en kan worden aangepast aan de wensen van de speler, maar dat is zo niets zo berucht als Call of Duty's “Druk op X om respect te betuigen” hier. Het is zijn verdienste dat Hellblade II begeleidt spelers met succes naar de beoogde bestemming met subtiele visuele aanwijzingen, terwijl ook wordt aangegeven waarmee wel en niet kan worden gecommuniceerd.
Bij de introductie van gevechten wordt het echter lastig. Gevechten worden weergegeven als ingezoomde één-op-één duels tussen Senua en haar tegenstanders. Snelle aanval. Sterke aanval. Ontwijken. Blokkeren/pareren. Dat is het! T De originele game gaf geen prioriteit aan gevechten, maar Hellblade II Het verdoezelt het weinige dat er was van zijn voorganger. Zelfs met zijn eenvoud, Hellblade II maakt gevechten moeilijk onder de knie te krijgen vanwege de zeldzame frequentie en onduidelijke reactiesignalen. De persoonlijke camera van dichtbij maakt het moeilijk om de situatie goed in te schatten, vooral in latere gevechten waarin vijanden Senua en de speler op oneerlijke wijze overrompelen. Uitwijkmanoeuvres voelen traag aan, ongeacht of Senua zwaargewond is of triomfeert in haar huidige situatie.
De toevoeging van Senua’s spiegel die de tijd kan vertragen om gemakkelijk te kunnen snijden, voelt meer als een ontsnapping dan als een nieuwe rimpel om te bestrijden. Zelfs de enscenering van gevechten voelt neerbuigend aan, aangezien vijanden Senua voortdurend tegen het lijf zullen lopen om de volgende 1 tegen 1 op te zetten of zichzelf te verontschuldigen voor mob-aanvallen. Nogmaals, het origineel Hellblade was niet trots op actie, maar gezien de sterke staat van dienst van Ninja Theory op het gebied van actiegames, is het teleurstellend om de strijd te zien Hellblade II zo degraderen. Dit is een van de vele gebieden waar Hellblade II verbleekt in vergelijking, niet alleen bij de eerste game, maar ook bij andere games in zowel de indie- als Triple-A-velden.
Gameplay binnen Hellblade II bestaat bijna niet en wat er is, is bijna beledigend voor het volwassen publiek. Het verkennen van de gruwelijke schoonheid van het IJsland van de 9e eeuw komt neer op het naar voren duwen van de thumbstick, nooit loslaten en naar de mooie skyboxen kijken. Spelers gaan van het ene filmpje naar het andere met heel weinig uitdagingen op hun weg. Voor vroege puzzels is de speler vereist om symbolen die in het geheim verborgen zijn in de omgeving op één lijn te brengen om geblokkeerde paden te openen die zijn gecreëerd door Senua's psychose. Dit is een interessant idee dat snel vermoeiend wordt als je bedenkt hoe de smallere rijstroken van het spel spelers dwingen om met een slakkengangetje te bewegen. Er is een latere puzzel die interessant is vanwege zijn vervormde visie en waterpresentatie, maar het komt er allemaal op neer dat je een schakelaar omdraait om platforms te laten verschijnen en verdwijnen. Deze puzzels zijn kleine ergernissen die nooit uitgroeien tot een bevredigende uitdaging.
Senua's Saga: Hellblade II's verhaal en personages zijn het niet waard om emotioneel in te investeren
Senua en haar nieuwe ondersteunende personages zijn op zijn best hol
VerwantGod of War Creator zegt dat hij het niet leuk vindt hoe de verhaallijn van Kratos zich ontwikkelde tijdens de reboot
De maker van God of War, David Jaffe, is het niet eens met de zachte reboot van de franchise die de originele karakterboog van Kratos wegneemt.Ter verdediging ervan heeft Hellblade II is niet bedoeld om te worden gespeeld als God of War: Ragnarok of The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk . De game verkocht zichzelf in plaats daarvan als een onvergetelijke verhalende ervaring. Helaas is dit waar het vervolg echt de bal hard liet vallen. De eerste game onderzoekt Senua's mentale angst en lijden terwijl ze door een dubbelzinnige interpretatie van het hiernamaals reist om haar verloren geliefde weer tot leven te wekken. Maar in de loop van haar avontuur leert ze zijn dood te accepteren en verder te komen in haar leven. Het probleem met het de eerste keer goed krijgen van dit verhaal is dat spelers en Senua zelf nergens anders heen kunnen.
Bijna alles over het tragische leven van Senua werd al onderzocht in de eerste game, wat ertoe leidde dat het vervolg herhaalde wat al was gezegd over haar verleden en mentale toestand. Zelfs de Furies die uit Senua’s psychose zijn geboren, hebben het gevoel dat ze gewoon gedachteloos aan het kletsen zijn in plaats van meer te onthullen over de gebroken toestand van Senua’s geest op dit moment. Toegegeven, zelfs met Hellblade II's korte lengte, het is onredelijk en oneerlijk om te verwachten dat elke minuut van de mentale dialoog net zo inzichtelijk zal zijn als de vorige. Wat extra creativiteit en nadenken zouden echter enorm op prijs worden gesteld.
Nu het karakter van Senua grondig is onderzocht, is het begrijpelijk waarom Hellblade II besloot nieuwe personages te introduceren om haar te vergezellen op haar zoektocht . Het probleem hier is dat deze nieuwe personages nauwelijks karakters zijn. In werkelijkheid zijn het meer shells van één noot die geen enkele indruk achterlaten op de speler. Hun relatie met Senua voelt nooit authentiek aan vanwege hun korte tijd dat ze haar vergezellen, en de invloed van Senua op hen voelt op zijn beurt twijfelachtig als ze het absolute minimum aan steun biedt. In het beste geval zijn ze een andere rug om naar te staren als je het spel doorkruist en achter hen aan loopt.
Diep vanbinnen, zelfs de game weet dat deze extra personages Senua’s persoonlijke reis in de weg staan. Het jaagt ze vaak onhandig weg als ze klaar zijn met hun uiteenzetting. Eén personage ging zelfs zo lang MIA (Missing In Action) dat het leek alsof hij stierf op weg naar zijn thuisplaneet voordat hij willekeurig weer opdook. Een ander personage laat de speler op hilarische wijze in de steek tijdens een gevecht en doet alsof er niets is gebeurd als ze weer wordt gevonden.
Het gebrek aan authentieke banden in de cinematica had gecompenseerd kunnen worden als deze nieuwe personages een integraal onderdeel van de gameplay zouden zijn geweest, waardoor er een interactieve verbinding tussen hen en de speler zou ontstaan. Het implementeren van zoiets zou echter ingewikkelder mechanismen vereisen die niet gemakkelijk kunnen worden geïnstrueerd via een HUD-loos scherm. Waar de cast van Hellblade II Wat het spel echt pijn doet, is dat ze nu fungeren als ooggetuigen van Senua’s fantastische verbeelding van de echte wereld, die – gebaseerd op hoe de mythologische reuzen worden geïntroduceerd – inderdaad echt is. Hoewel het spel beide kanten op probeert te spelen, de bevestiging van magische elementen en de bovennatuurlijke berovingen Hellblade II van een dubbelzinnige lezing. Erger nog, dit duistere epos komt tot een anti-climax einde. Het is niet ongebruikelijk dat een goede game zijn slechte verhaal overwint met boeiende gameplay, maar Hellblade II heeft niet genoeg diepgang om de één de ander te excuseren.
Senua's Saga: Hellblade II is een technische prestatie
De indrukwekkende productiewaarde van het spel redt nauwelijks een middelmatige ervaring
VerwantTormented Souls draagt de fakkel van klassieke survivalhorror
Survival-horrorfans die op zoek zijn naar een opvolger van de ouderwetse Resident Evil moeten Tormented Souls eens bekijken, dat nu een vervolg krijgt.Op dit punt lijkt het misschien zo Hellblade II is een onherstelbare puinhoop, maar zo eenvoudig is het niet. Hellblade II is geen vreselijke ervaring, alleen een frustrerende ervaring. Het midden van het spel is eigenlijk veelbelovend, waarbij puzzels en verkenning iets meer van de speler vergen dan het volgen van een rechte lijn. Het meest memorabele scenario in het spel ontneemt Senua haar zwaard, waardoor ze weerloos blijft tegen de barbaarse draugr die de slecht verlichte grot bewoont en gedijt waarin ze vastzit. Het is een intense reeks die nog wordt versterkt door het vage rode beeld van deze verachtelijke wezens. die het scherm domineren. Dit soort momenten voelen als Hellblade II komt dicht bij het vinden van zijn basis, maar gaat helemaal terug naar af met nog meer vervelende uitlijningspuzzels.
Als er een gebied is dat Hellblade II waar het onmiskenbaar in gedijt, dan zou het aan de technologie moeten liggen. Ongetwijfeld, Hellblade II is de grafisch meest geavanceerde Xbox-game tot nu toe en komt bijna in de buurt van het beschamen van sommigen het beste op PlayStation 5 . Een scène waarin Senua visioenen van haar moeder die verbrandt alsof het haar toekomst is, fel afwijst, wordt krachtig uitgevoerd door de verbazingwekkende motion-capture-uitvoering van Melina Juergens. Spelers kunnen het vuur in haar ogen, het zweet op haar gezicht en het tandvlees van haar tanden zien terwijl ze haar zogenaamd onvermijdelijke ondergang uitdagend afwijst.
busch alcoholvrij bier
De introductie van de draugr in het spel, die begint met een vanaf een afstand zichtbare brand die overgaat in een helse horror nadat het gebied is geïnfiltreerd en getuige is geweest van de gruwelijke gewelddaden die aan hun slachtoffers worden onderworpen, is schitterend vormgegeven. De audio is zo rijk dat spelers het heerlijke witte geluid van water dat voortdurend door de rotsen druppelt, kunnen horen alsof ze er zelf zijn. Last but not least geeft de vertelling en het commentaar van de Furies spelers een tintelend gevoel in de oren dat geen enkel ander spel op de markt kan evenaren.
Net zoals een geweldige uitvoering een matige film naar een hoger niveau kan tillen, de technologische prestaties van Hellblade II zijn net genoeg om de game een bovengemiddelde aanbeveling te geven. De digitale game, die $ 49,99 kost en ook beschikbaar is op Xbox Game Pass, maakt het gemakkelijker om aan te bevelen Hellblade II, ondanks zijn fouten en korte lengte. Ook al zijn er maar een paar sensaties, iedereen verdient het om één keer in zijn leven een achtbaanrit te maken. Bedenk dat elke rit, hoe spannend en veelbelovend de onderdelen ook zijn, vroeg of laat abrupt kan en zal eindigen.
Hellblade II is nu beschikbaar op Xbox Series X|S, Windows en Steam. Een recensie-exemplaar gebaseerd op de Xbox Series S-versie van de game werd geleverd door Microsoft en Ninja Theory.
